Εν χορδαίς και οργάνω από τις πρώτες μέρες της νέας διακυβέρνησης έγινε η εξαγγελία για διαδικτυακή εκδήλωση ενδιαφέροντος για τους γραμματείς των υπουργείων, αλλά και για άλλες θέσεις στα υπουργεία και τους άλλους τομείς της Δημόσιας Διοίκησης. Μόνο για τις 88 θέσεις γραμματέων υποβλήθηκαν περίπου 23.500 βιογραφικά. Και μόνο η μεγάλη συμμετοχή και μάλιστα χωρίς να είναι γνωστοί οι κανόνες του παιχνιδιού, δείχνει ότι επικοινωνιακά η υπόσχεση « απόλυτης και μόνιμης αξιοκρατίας μέσα και έξω από το Δημόσιο» (Γ. Ραγκούσης, Υπ. Εσωτερικών.) (2) βρήκε ανταπόκριση.
Πόσο, όμως, αξιοκρατική μπορεί να είναι μια διαδικασία στην οποία δεν έχουν προσδιοριστεί από την αρχή και με σαφήνεια τα προσόντα, τα κριτήρια, ο τρόπος και οι φορείς που θα αποφασίσουν για τους «άξιους»; Βέβαια, όπως εξελίχθηκε η διαδικασία, διαπιστώνεται ότι πρόκειται για φενακισμένη αξιοκρατία, αφού μια κλειστή τριμελής (Θ. Πάγκαλος, Χ. Παμπούκης, Ν. Αθανασάκης) και ελεγχόμενη από τον πρωθυπουργό επιτροπή, «η τρόικα του Μαξίμου» επιλέγει, και όχι αξιολογεί, τους γραμματείς. Παράλληλα εκ των υστέρων και εκ του πονηρού ξεκαθαρίζεται ότι «αποφασίσαμε οι περισσότεροι να ασπάζονται την ιδεολογική γραμμή μας, όπως και να είναι αρεστοί στους υπουργούς». (Θ. Πάγκαλος)(3). Άρα το προεκλογικό «οι άριστοι και όχι οι κομματικά αρεστοί» ακυρώνεται πρακτικά και θεωρητικά. Η «πράσινη χημεία» των προθύμων είναι η βάση της φενακισμένης αξιοκρατίας. Αυτό, άλλωστε, αποδεικνύεται και από την πρώτη…δόση ανακοίνωσης των ονομάτων, αφού από τα βιογραφικά των νέων γραμματέων προκύπτει ότι πρόκειται για «αναγνωρισμένους τεχνοκράτες με διασυνδέσεις στο κυβερνών κόμμα», αλλά και με εξαιρέσεις που είναι δεδομένη η ιδεολογικοπολιτική τους ομηρεία. Παράλληλα δίνεται η δυνατότητα να έχουν οι κυβερνώντες υπό την εξουσία τους, δηλαδή πολιτικά και ιδεολογικά όμηρους «μια μεγάλη δεξαμενή στελεχικού δυναμικού» που μπορούν να την διαχειρίζονται σύμφωνα με τα προσωπικά και κομματικά συμφέροντά τους.
Για να θυμηθούμε μια παλαιότερη εύστοχη παρατήρηση του Π. Ευθυμίου «το ΠΑΣΟΚ είναι αλήθεια πως εκδημοκράτισε το «κολλητηριλίκι».(Ναι επί λέξει πριν από 22 χρόνια!)(4) Είναι αλήθεια ότι η διαδικασία επιλογής δεν έχει μόνο επικοινωνιακά χαρακτηριστικά, αλλά έχει και πολιτική ουσία. Οι νέοι κυβερνώντες δηλώνουν σε όλους τους τόνους: « παραλάβαμε ένα κράτος, το οποίο βασίστηκε σε ένα παρωχημένο αναπτυξιακό μοντέλο» (5) Κι ακόμα: «Δεν θα είναι ο υπουργός, ούτε ο κάθε κομματάρχης που θα αποφασίζει». (6) Πέρα από τις ωραίες λέξεις οι νέοι ένοικοι του Μαξίμου επιλέγουν ένα άλλο μοντέλο διακυβέρνησης στο οποίο το κόμμα περιθωριοποιείται και όλη η εξουσία ασκείται από το σκληρό πυρήνα που είναι ο κύκλος των «φίλων» του πρωθυπουργού. Σ’ αυτούς θα δίνουν αναφορά οι γραμματείς και όχι στους υπουργούς τους. Αυτό το μεταμοντέρνο σύστημα διακυβέρνησης δε χρειάζεται στελέχη με πολιτική άποψη, με οσμή από τις κοινωνικές διεργασίες και αγώνες, ούτε του κομματικού σωλήνα, αλλά τεχνοκράτες με λάιτ πολιτικοποίηση αλλά και με διασυνδέσεις με την οικονομική ελίτ και τα Μ.Μ.Ε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η καθηγήτρια που «υπηρέτησε τη γαλάζια διακυβέρνηση»(7),η συνεργάτιδα – «προσωπάρχης» του πρωθυπουργού Γλυκερίας Σιούτη δικηγόρος του Μ. Χριστοφοράκου και της Siemens.(8)
Έγραφε πριν από 22 χρόνια σχεδόν …προφητικά ο Π. Ευθυμίου: «Τα αντικειμενικά προσόντα συνθλίβονται κάτω από τις υποκειμενικές βλέψεις, σκοπιμότητες, συναλλαγές και προσδοκίες. Ο «κολλητός» μπορεί μεν να μη διαθέτει κανένα αντικειμενικό προσόν, διαθέτει όμως ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Γνωρίζοντας δηλαδή ότι δεν αξίζει τη θέση που αναλαμβάνει, ξέρει πως μια αξία στη ζωή του πλέον έχει νόημα: να υπηρετεί δηλαδή τον «κολλητό» του με τυφλή αφοσίωση και πίστη, εξυπηρετώντας με την ίδια λογική και όλα τα «κολλητηράκια» (9)
Πέρα από τα εξωτερικά στοιχεία εντυπωσιασμού το μεταμοντέρνο αυτό σύστημα δεν είναι ριζοσπαστικό, αλλά πιο κλειστό από το προηγούμενο, ένα κράμα του αντίστοιχου βρετανικού και σουηδικού μοντέλου. Τα «πολιτικά κλοπιμαία» μεταξύ Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς για τα οποία γίνεται λόγος σε διεθνές επίπεδο, δηλαδή η αντιγραφή μοντέλων διακυβέρνησης, όπως το γερμανικό για τις εκλογές ή για την «διοικητική μεταρρύθμιση» δεν συνιστούν πολιτική ανατροπής, αλλά διαχείριση για τη διαιώνιση της κυριαρχίας των ολίγων και ισχυρών. Άλλωστε η εξουσία είναι εξ ορισμού κατάληψη μιας κυρίαρχης θέσης και οι κυρίαρχες θέσεις είναι προνομιακές και λίγες για τους λίγους και πρόθυμους ακολούθους τους.
Τα περί «ανοιχτής διακυβέρνησης» και πίστης στις αξίες της διαφάνειας και της λογοδοσίας» παραπέμπουν στη « δημοκρατία» του ατομικισμού και του λαπ-τοπ. Το ελκυστικό σύνθημα «πρώτα ο πολίτης» σημαίνει «διαβούλευση» του μεμονωμένου ατόμου με τους κυβερνώντες μέσω Internet. Γιατί έτσι παραγκωνίζονται κοινωνικοί, συνδικαλιστικοί και άλλοι φορείς που δεν ελέγχονται από την «υπερδομή» ή την «αυλή» του Μαξίμου. Το δόγμα «βρείτε τα με τον Χάρη» εννοώντας τον Χ. Παμπούκη υπουργό Επικρατείας δεν έχει καμιά σχέση με δημοκρατική άσκηση της εξουσίας.
Σε τελική ανάλυση φενάκη, απάτη είναι και η βαθιά ριζωμένη αντίληψη για τη φυσικά αριστοκρατία που αποτελεί ένα είδος ρατσισμού, ότι, δηλαδή, υπάρχουν άνθρωποι με περισσότερες ικανότητες, άρα ανώτεροι και άλλοι με λιγότερες, άρα κατώτεροι. Αυτός ο κοινωνικός δαρβινισμός της κυριαρχίας των αξίων και ικανών πάνω στους λιγότερο άξιους ντύνεται με τον μανδύα της αξιοκρατίας αποκρύβοντας το αποκρουστικό πρόσωπο ενός τεχνοκρατικού ολοκληρωτισμού, της κυριαρχίας με άλλα λόγια των ειδικών στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Αυτή η αντίληψη μας φέρνει πίσω από τη διακήρυξη του 18ου αιώνα ότι «όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι»(10).
Κάθε κυρίαρχη τάξη έχει την τάση να ερμηνεύει ως «φυσική» ανικανότητα τις περιορισμένες ικανότητες πολλών ανθρώπων των ασθενέστερων τάξεων που στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών διακρίσεων και ανισοτήτων. Με άλλα λόγια τόσο οι ικανότητες που μπορεί να αναπτύξει το άτομο, όσο και οι ευκαιρίες για κοινωνική δράση προσδιορίζονται, κυρίως, από την κοινωνική θέση. Η κοινωνική θέση του καθένα παίζει αποφασιστικό ρόλο και σχετικά με τις ευκαιρίες, αλλά και τις δυνατότητες εξέλιξης. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που τα άτομα ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες η αξιοκρατία είναι τυπική και απατηλή. «Δεν είναι τίποτα πιο άδικο από το να μεταχειρίζεσαι ίσα άνισους». Ούτε, βέβαια, είναι εφικτή η ισότητα ευκαιριών σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από την άνιση κατανομή πλούτου και εξουσίας.
Σημειώσεις – Βιβλιογραφία.
1. φενακισμός = απάτη, εξαπάτηση.
2. Π. Παπαδόπουλος, Γιάννης Ραγκούσης, Ο υπέρμαχος της πράσινης σεμνότητας, ΤΟ ΒΗΜΑ,
Κυριακή 1 – 11 – 2009.
3.Θ. Πάγκαλος, Συνέντευξη στον Κ. Ζούλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Κυριακή 1 – 11- 2009 .
4.Π. Ευθυμίου, Η «κοινωνία»των κολλητών, ΤΟ ΒΗΜΑ 23 – 8 - 1987
5.Γ. Πανάρετος, Η ΑΥΓΗ, Τρίτη 3 – 11 – 2009.
6.Γ. Πανάρετος, ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, Κυριακή 8 – 11 – 2009.
7.ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, Η καθηγήτρια που υπηρέτησε τη γαλάζια διακυβέρνηση, Κυριακή 8 – 11 – 2009.
8.ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, Συνήγορος του Χριστοφοράκου η προσωπάρχης του Γιώργου!, Κυριακή 8 – 11 – 2009.
9.Π. Ευθυμίου, ο. π.
10.Thomas Jefferson, Προοίμιο της Αμερικανικής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας.
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΓΝΩΣΗ
«Δίχως Ιστορία, η εξουσία μας οδηγεί εκεί που θέλει».
H. Zinn
Η αυριανή επέτειος για το «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου 1940 επαναφέρει στο επίκεντρο το θέμα των ιστορικών επετείων και της ιστορικής γνώσης. Πολλοί καταλογίζουν στη νέα γενιά, με έναν ισοπεδωτικό, κατά κανόνα, τρόπο ιστορική άγνοια, αποσιωπώντας ή και παραποιώντας τις αιτίες.
Δε χρειάζεται να εξετάσουμε διεξοδικά πως μέσα από τις ωραιολογίες των πανηγυρικών της ημέρας και τις τυπικές τελετές, μέσα σε ένα τεχνητό κλίμα εθνικής έξαρσης και ευφορίας που διευκολύνει την έντονη ενεργοποίηση του συναισθήματος και τον παραγκωνισμό της κριτικής σκέψης, οι ιστορικές αλήθειες κλειδώνονται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και αντικαθίστανται από εθνικούς μύθους και στερεότυπα. Από αυτού του είδους τις τελετές ξεχωρίζουν οι παρελάσεις που σε φαντασιακό και πραγματικό επίπεδο αποτελούν μια λατρευτική εκδήλωση του έθνους που μπορεί δήθεν να μας ενώσει όλους και να μας κάνει να ξεχάσουμε τις ταξικές ή άλλες διαφορές, υπενθυμίζοντας και προβάλλοντας το κοινό ένδοξο παρελθόν και το εθνικό συμφέρον.
Χρειάζεται, όμως, να εξετάσουμε πως το μάθημα και τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας αναπαράγουν τους εθνικούς μύθους και την αμάθεια. Από τις αρχές τις δεκαετίας του 1990 τα σχολικά βιβλία «εκσυγχρονίζονται» με βάση τις προδιαγραφές της «νέας ευρωπαϊκής σκέψης». Στη θέση των ατελείωτων πολεμικών γεγονότων και εθνικών στερεοτύπων προβάλλεται μια «σούπα ιδεών», όπου το κύριο μπερδεύεται με το δευτερεύον, το αίτιο με το αποτέλεσμα. Αντί της αναγκαίας αφήγησης που έχουν ανάγκη οι μαθητές περιέχονται θραύσματα ιστορικών γνώσεων, με αποτέλεσμα να διαβάζουν τη σελίδα χωρίς να γνωρίζουν που ακριβώς αυτή εντάσσεται. Άλλωστε σύμφωνα με τους εκσυγχρονιστές σημασία δεν έχει η εξήγηση του γεγονότος, αλλά το νόημά του. Όχι αυτό που συνέβη(γεγονός, αίτιο, αποτέλεσμα, ένταξή του στο χρόνο), αλλά αυτό που αισθάνεται ο μαθητής (βιωματική προσέγγιση), έτσι ώστε να μην υπάρχει «ιστορική αλήθεια», αλλά «ατομική αλήθεια».
Με δυο λόγια και παρά τις διαφοροποιήσεις που παρουσιάζουν, από τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας απουσιάζει το ιστορικό πλαίσιο, οι κοινωνικές συγκρούσεις εξοστρακίζονται, ενώ η συνολική αφήγηση «κόβεται» σε πληροφορίες, εικόνες, αριθμούς και πηγές. Απομένει το απομονωμένο γεγονός, ενώ το «πώς» και το «γιατί» έχουν εξαφανιστεί. Πρόκειται για σπαράγματα-θραύσματα γεγονότων χωρίς συνέχεια. Παράλληλα έχει διαπιστωθεί και ερευνητικά ότι η «αναγκαστική επικέντρωση της διδασκαλίας στην προετοιμασία των μαθητών για τις εξετάσεις» είναι βασική αιτία για την αδυναμία κατανόησης των Ιστορικών γεγονότων. Στο πλαίσιο του εξεταστικοκεντρικού σχολείου κυριαρχεί ο «φετιχισμός του εγχειριδίου» (text book fetixism) που οδηγεί στην άκριτη απομνημόνευση. Έτσι οι μαθητές και οι μαθήτριες βυθίζονται σ’ ένα αρχιπέλαγος πληροφοριών, μαχών, χρονολογιών, προσώπων και γεγονότων που διαδέχονται το ένα το άλλο με κινηματογραφική ταχύτητα, αδυνατώντας να διαχωρίσουν το κύριο από το δευτερεύον, το αίτιο από το αιτιατό και να προσεγγίσουν την Ιστορική γνώση.
Ειδικότερα τα μεγάλα γεγονότα του 20ου αιώνα, η αντίσταση, ο εμφύλιος πόλεμος, το κίνημα της δεκαετίας του '60, το Κυπριακό παρουσιάζονται συνοπτικά και παραποιημένα, απουσιάζει κάθε ουσιαστική αναφορά στο ρόλο του ΕΑΜ, της αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων, ενώ αγιοποιείται η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Όσο οι κυρίαρχοι θα επιμένουν να δια-μορφώνουν τις σχολικές γνώσεις σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, τόσο οι λογαριασμοί για μια εκπαίδευση που θα μορφώνει και δε θα παραμορφώνει θα παραμένουν ανοικτοί. Και για να θυμηθούμε τον ποιητή: «Ά, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά». (Μ. Αναγνωστάκης).
H. Zinn
Η αυριανή επέτειος για το «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου 1940 επαναφέρει στο επίκεντρο το θέμα των ιστορικών επετείων και της ιστορικής γνώσης. Πολλοί καταλογίζουν στη νέα γενιά, με έναν ισοπεδωτικό, κατά κανόνα, τρόπο ιστορική άγνοια, αποσιωπώντας ή και παραποιώντας τις αιτίες.
Δε χρειάζεται να εξετάσουμε διεξοδικά πως μέσα από τις ωραιολογίες των πανηγυρικών της ημέρας και τις τυπικές τελετές, μέσα σε ένα τεχνητό κλίμα εθνικής έξαρσης και ευφορίας που διευκολύνει την έντονη ενεργοποίηση του συναισθήματος και τον παραγκωνισμό της κριτικής σκέψης, οι ιστορικές αλήθειες κλειδώνονται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και αντικαθίστανται από εθνικούς μύθους και στερεότυπα. Από αυτού του είδους τις τελετές ξεχωρίζουν οι παρελάσεις που σε φαντασιακό και πραγματικό επίπεδο αποτελούν μια λατρευτική εκδήλωση του έθνους που μπορεί δήθεν να μας ενώσει όλους και να μας κάνει να ξεχάσουμε τις ταξικές ή άλλες διαφορές, υπενθυμίζοντας και προβάλλοντας το κοινό ένδοξο παρελθόν και το εθνικό συμφέρον.
Χρειάζεται, όμως, να εξετάσουμε πως το μάθημα και τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας αναπαράγουν τους εθνικούς μύθους και την αμάθεια. Από τις αρχές τις δεκαετίας του 1990 τα σχολικά βιβλία «εκσυγχρονίζονται» με βάση τις προδιαγραφές της «νέας ευρωπαϊκής σκέψης». Στη θέση των ατελείωτων πολεμικών γεγονότων και εθνικών στερεοτύπων προβάλλεται μια «σούπα ιδεών», όπου το κύριο μπερδεύεται με το δευτερεύον, το αίτιο με το αποτέλεσμα. Αντί της αναγκαίας αφήγησης που έχουν ανάγκη οι μαθητές περιέχονται θραύσματα ιστορικών γνώσεων, με αποτέλεσμα να διαβάζουν τη σελίδα χωρίς να γνωρίζουν που ακριβώς αυτή εντάσσεται. Άλλωστε σύμφωνα με τους εκσυγχρονιστές σημασία δεν έχει η εξήγηση του γεγονότος, αλλά το νόημά του. Όχι αυτό που συνέβη(γεγονός, αίτιο, αποτέλεσμα, ένταξή του στο χρόνο), αλλά αυτό που αισθάνεται ο μαθητής (βιωματική προσέγγιση), έτσι ώστε να μην υπάρχει «ιστορική αλήθεια», αλλά «ατομική αλήθεια».
Με δυο λόγια και παρά τις διαφοροποιήσεις που παρουσιάζουν, από τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας απουσιάζει το ιστορικό πλαίσιο, οι κοινωνικές συγκρούσεις εξοστρακίζονται, ενώ η συνολική αφήγηση «κόβεται» σε πληροφορίες, εικόνες, αριθμούς και πηγές. Απομένει το απομονωμένο γεγονός, ενώ το «πώς» και το «γιατί» έχουν εξαφανιστεί. Πρόκειται για σπαράγματα-θραύσματα γεγονότων χωρίς συνέχεια. Παράλληλα έχει διαπιστωθεί και ερευνητικά ότι η «αναγκαστική επικέντρωση της διδασκαλίας στην προετοιμασία των μαθητών για τις εξετάσεις» είναι βασική αιτία για την αδυναμία κατανόησης των Ιστορικών γεγονότων. Στο πλαίσιο του εξεταστικοκεντρικού σχολείου κυριαρχεί ο «φετιχισμός του εγχειριδίου» (text book fetixism) που οδηγεί στην άκριτη απομνημόνευση. Έτσι οι μαθητές και οι μαθήτριες βυθίζονται σ’ ένα αρχιπέλαγος πληροφοριών, μαχών, χρονολογιών, προσώπων και γεγονότων που διαδέχονται το ένα το άλλο με κινηματογραφική ταχύτητα, αδυνατώντας να διαχωρίσουν το κύριο από το δευτερεύον, το αίτιο από το αιτιατό και να προσεγγίσουν την Ιστορική γνώση.
Ειδικότερα τα μεγάλα γεγονότα του 20ου αιώνα, η αντίσταση, ο εμφύλιος πόλεμος, το κίνημα της δεκαετίας του '60, το Κυπριακό παρουσιάζονται συνοπτικά και παραποιημένα, απουσιάζει κάθε ουσιαστική αναφορά στο ρόλο του ΕΑΜ, της αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων, ενώ αγιοποιείται η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Όσο οι κυρίαρχοι θα επιμένουν να δια-μορφώνουν τις σχολικές γνώσεις σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, τόσο οι λογαριασμοί για μια εκπαίδευση που θα μορφώνει και δε θα παραμορφώνει θα παραμένουν ανοικτοί. Και για να θυμηθούμε τον ποιητή: «Ά, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά». (Μ. Αναγνωστάκης).
« ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ »
Από τον Γιώργο Κ. Καββαδία, εκπαιδευτικό – ερευνητή.
Ένα μήλο λαχταριστό απ’ έξω μα σάπιο στην καρδιά:
Ω πόσο όμορφη στην όψη φαντάζει η απάτη!
Σαίξπηρ, Ο έμπορος της Βενετίας.
Ξύνοντας το λούστρο των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη η αλλαγή της ονομασίας του Υπουργείου Παιδείας που παραμένει Θρησκευμάτων, αλλά προστέθηκε ο όρος «Δια βίου εκπαίδευση». Ο όρος είναι ελκυστικός, γι’ αυτό και η προσθήκη δεν είναι τυχαία. Τι είδους εκπαίδευση επιφυλάσσουν για τους νέους οι νέοι κυβερνώντες;
« Υψηλής ποιότητας γνώση που εξασφαλίζει την ανταπόκριση στον διεθνή ανταγωνισμό και δημιουργεί ευνοϊκές προοπτικές…» ανέφερε η νέα υπουργός Παιδείας Α. Διαμαντοπούλου σε προεκλογική της συνέντευξη, ενώ πιο καθαρά η νέα υφυπουργός Ε. Χριστοφιλοπούλου δήλωνε: «Θέλουμε παιδιά τα οποία θα μπορέσουν να στελεχώσουν ή να κάνουν τα ίδια επιχειρηματικές δραστηριότητες του μέλλοντος».
Αυτές οι τοποθετήσεις εναρμονίζονται πλήρως με νεοφιλελεύθερες πολιτικές όπως αποτυπώνονται στα κείμενα των διεθνών οργανισμών, εκφράζοντας και εξειδικεύοντας τη στρατηγική των αναδιαρθρώσεων της εκπαίδευσης: Tα συστήματα εκπαίδευσης χάνουν τη σχετική αυτονομία τους και συνδέονται όλο και περισσότερο με αυτό που η αγορά επιβάλλει. H ανταγωνιστικότητα, η ευελιξία και η απασχολησιμότητα, λέξεις-κλειδιά για τους γλωσσικούς κώδικες της αγοράς, μεταφέρονται στο επίπεδο των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών και των σχολικών μονάδων.
Eίναι φανερό ότι επιλέγεται μια νέα μορφή εκπαίδευσης που να συνδέεται όλο και πιο στενά με τις άμεσες ανάγκες της αγοράς. Έτσι η περιβόητη «δια βίου εκπαίδευση» ξεπέφτει σε μια εργαλειακή ειδίκευση και κατάρτιση. Το σχολείο και οι σχολές προορίζονται να τροφοδοτούν την αγορά με εξειδικευμένο προσωπικό το οποίο, κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του ζωής, θα μπορεί να επανακαταρίζεται διαδοχικά σε δεξιότητες που, κατά περίπτωση, θα επιζητούν οι επιχειρήσεις. Οι δεξιότητες που προσφέρει μια κατάρτιση δίχως ενιαία και ολόπλευρη μόρφωση, απαξιώνονται γρήγορα, από την εξέλιξη και μόνο της τεχνολογίας. Η εύηχη προοπτική της «δια βίου εκπαίδευσης» είναι συμπληρωματική της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και της κυρίαρχης τάσης να καταργηθεί κάθε έννοια εργασιακού δικαιώματος.
Oι αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση σκοπεύουν στη δημιουργία ενός σχολείου ελάχιστου κόστους και υψηλού κέρδους. Tο φτηνό σχολείο είναι αποτέλεσμα της υποχρηματοδότησης της εκπαίδευσης και συνδέεται με την αγοραία λογική της συρρίκνωσης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Πρόσφατο δήγμα (δάγκωμα) και όχι δείγμα γραφής, η απόφαση της νέας ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας με την οποία «αναστέλλεται προσωρινά, γιατί μέχρι σήμερα δεν έχουν εξασφαλιστεί οι αναγκαίοι οικονομικοί πόροι» το Πρόγραμμα Διδακτικής Στήριξης (ΠΔΣ).
Οι παρενέργειες είναι σοβαρές, αφού οι μαθητές οδηγούνται στα φροντιστήρια, ενώ οι οικονομικές και εκπαιδευτικές ανισότητες οξύνονται. Κι όμως, τα ποσά που απαιτούνται για τη λειτουργία των προγραμμάτων της ΠΔΣ είναι 45 εκατομμύρια ευρώ περίπου ανά έτος και αποτελούν μόλις το 4,5% του 1 δις. ευρώ που έχει υποσχεθεί η νέα κυβέρνηση ότι θα επιχορηγήσει την εκπαίδευση την πρώτη χρονιά.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι αναγκαία η ορθολογική οργάνωση της εκπαίδευσης με βάση τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, μα και τις ανάγκες των νέων. Γι’ αυτό και το σχολείο οφείλει να γνωρίσει σε όλους τους μαθητές τα βασικά στοιχεία όλων των εφαρμοσμένων και ανθρωπιστικών επιστημών, αλλά και τα βασικά στοιχεία της βιομηχανικής, αγροτικής παραγωγής και της αναπτυσσόμενης τεχνολογίας. Μόνο αυτή η ενιαία και ολόπλευρη μόρφωση μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες μιας ανάπτυξης σε όφελος των ανθρώπων και όχι των κερδών.
Ένα μήλο λαχταριστό απ’ έξω μα σάπιο στην καρδιά:
Ω πόσο όμορφη στην όψη φαντάζει η απάτη!
Σαίξπηρ, Ο έμπορος της Βενετίας.
Ξύνοντας το λούστρο των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη η αλλαγή της ονομασίας του Υπουργείου Παιδείας που παραμένει Θρησκευμάτων, αλλά προστέθηκε ο όρος «Δια βίου εκπαίδευση». Ο όρος είναι ελκυστικός, γι’ αυτό και η προσθήκη δεν είναι τυχαία. Τι είδους εκπαίδευση επιφυλάσσουν για τους νέους οι νέοι κυβερνώντες;
« Υψηλής ποιότητας γνώση που εξασφαλίζει την ανταπόκριση στον διεθνή ανταγωνισμό και δημιουργεί ευνοϊκές προοπτικές…» ανέφερε η νέα υπουργός Παιδείας Α. Διαμαντοπούλου σε προεκλογική της συνέντευξη, ενώ πιο καθαρά η νέα υφυπουργός Ε. Χριστοφιλοπούλου δήλωνε: «Θέλουμε παιδιά τα οποία θα μπορέσουν να στελεχώσουν ή να κάνουν τα ίδια επιχειρηματικές δραστηριότητες του μέλλοντος».
Αυτές οι τοποθετήσεις εναρμονίζονται πλήρως με νεοφιλελεύθερες πολιτικές όπως αποτυπώνονται στα κείμενα των διεθνών οργανισμών, εκφράζοντας και εξειδικεύοντας τη στρατηγική των αναδιαρθρώσεων της εκπαίδευσης: Tα συστήματα εκπαίδευσης χάνουν τη σχετική αυτονομία τους και συνδέονται όλο και περισσότερο με αυτό που η αγορά επιβάλλει. H ανταγωνιστικότητα, η ευελιξία και η απασχολησιμότητα, λέξεις-κλειδιά για τους γλωσσικούς κώδικες της αγοράς, μεταφέρονται στο επίπεδο των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών και των σχολικών μονάδων.
Eίναι φανερό ότι επιλέγεται μια νέα μορφή εκπαίδευσης που να συνδέεται όλο και πιο στενά με τις άμεσες ανάγκες της αγοράς. Έτσι η περιβόητη «δια βίου εκπαίδευση» ξεπέφτει σε μια εργαλειακή ειδίκευση και κατάρτιση. Το σχολείο και οι σχολές προορίζονται να τροφοδοτούν την αγορά με εξειδικευμένο προσωπικό το οποίο, κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του ζωής, θα μπορεί να επανακαταρίζεται διαδοχικά σε δεξιότητες που, κατά περίπτωση, θα επιζητούν οι επιχειρήσεις. Οι δεξιότητες που προσφέρει μια κατάρτιση δίχως ενιαία και ολόπλευρη μόρφωση, απαξιώνονται γρήγορα, από την εξέλιξη και μόνο της τεχνολογίας. Η εύηχη προοπτική της «δια βίου εκπαίδευσης» είναι συμπληρωματική της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και της κυρίαρχης τάσης να καταργηθεί κάθε έννοια εργασιακού δικαιώματος.
Oι αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση σκοπεύουν στη δημιουργία ενός σχολείου ελάχιστου κόστους και υψηλού κέρδους. Tο φτηνό σχολείο είναι αποτέλεσμα της υποχρηματοδότησης της εκπαίδευσης και συνδέεται με την αγοραία λογική της συρρίκνωσης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Πρόσφατο δήγμα (δάγκωμα) και όχι δείγμα γραφής, η απόφαση της νέας ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας με την οποία «αναστέλλεται προσωρινά, γιατί μέχρι σήμερα δεν έχουν εξασφαλιστεί οι αναγκαίοι οικονομικοί πόροι» το Πρόγραμμα Διδακτικής Στήριξης (ΠΔΣ).
Οι παρενέργειες είναι σοβαρές, αφού οι μαθητές οδηγούνται στα φροντιστήρια, ενώ οι οικονομικές και εκπαιδευτικές ανισότητες οξύνονται. Κι όμως, τα ποσά που απαιτούνται για τη λειτουργία των προγραμμάτων της ΠΔΣ είναι 45 εκατομμύρια ευρώ περίπου ανά έτος και αποτελούν μόλις το 4,5% του 1 δις. ευρώ που έχει υποσχεθεί η νέα κυβέρνηση ότι θα επιχορηγήσει την εκπαίδευση την πρώτη χρονιά.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι αναγκαία η ορθολογική οργάνωση της εκπαίδευσης με βάση τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, μα και τις ανάγκες των νέων. Γι’ αυτό και το σχολείο οφείλει να γνωρίσει σε όλους τους μαθητές τα βασικά στοιχεία όλων των εφαρμοσμένων και ανθρωπιστικών επιστημών, αλλά και τα βασικά στοιχεία της βιομηχανικής, αγροτικής παραγωγής και της αναπτυσσόμενης τεχνολογίας. Μόνο αυτή η ενιαία και ολόπλευρη μόρφωση μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες μιας ανάπτυξης σε όφελος των ανθρώπων και όχι των κερδών.
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ
Από τον Γιώργο Κ. Καββαδία, εκπαιδευτικό – ερευνητή.
Εν χορδαίς και οργάνω από τις πρώτες μέρες της νέας διακυβέρνησης έγινε η εξαγγελία για διαδικτυακή εκδήλωση ενδιαφέροντος για τους γραμματείς των υπουργείων, αλλά και για άλλες θέσεις στα υπουργεία και τους άλλους τομείς της Δημόσιας Διοίκησης. Μόνο για τις 88 θέσεις γραμματέων υποβλήθηκαν περίπου 23.500 βιογραφικά. Και μόνο η μεγάλη συμμετοχή δείχνει ότι επικοινωνιακά η υπόσχεση « απόλυτης και μόνιμης αξιοκρατίας μέσα και έξω από το Δημόσιο» (Γ. Ραγκούσης, Υπ. Εσωτερικών) βρήκε ανταπόκριση.
Πόσο, όμως, αξιοκρατική μπορεί να είναι μια διαδικασία στην οποία δεν έχουν προσδιοριστεί από την αρχή και με σαφήνεια τα προσόντα, τα κριτήρια, ο τρόπος και οι φορείς που θα αποφασίσουν για τους «άξιους»; Η αλήθεια είναι ότι μια κλειστή τριμελής επιτροπή, «η τρόικα του Μαξίμου» επιλέγει τους γραμματείς.
Πέρα από τις ωραίες λέξεις, εκείνο που προβληματίζει είναι ότι επιλέγεται ένα άλλο μοντέλο διακυβέρνησης στο οποίο το κόμμα περιθωριοποιείται, ενώ όλη η εξουσία ασκείται από το σκληρό πυρήνα που είναι ο κύκλος των «φίλων» του πρωθυπουργού. Αυτό το μεταμοντέρνο σύστημα διακυβέρνησης δε χρειάζεται στελέχη με πολιτική άποψη, με οσμή από τις κοινωνικές διεργασίες και αγώνες, αλλά τεχνοκράτες με λάιτ πολιτικοποίηση.
Πέρα από τα εξωτερικά στοιχεία εντυπωσιασμού το μεταμοντέρνο αυτό σύστημα δεν είναι ριζοσπαστικό, αλλά πιο κλειστό από το προηγούμενο, ένα κράμα του αντίστοιχου βρετανικού και σουηδικού μοντέλου. Τα «πολιτικά κλοπιμαία» μεταξύ Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς για τα οποία γίνεται λόγος σε διεθνές επίπεδο, δηλαδή η αντιγραφή μοντέλων διακυβέρνησης, όπως το γερμανικό για τις εκλογές ή για την «διοικητική μεταρρύθμιση» δεν συνιστούν πολιτική ανατροπής, αλλά διαχείριση για τη διαιώνιση της κυριαρχίας των ολίγων και ισχυρών. Άλλωστε η εξουσία είναι εξ ορισμού κατάληψη μιας κυρίαρχης θέσης και οι κυρίαρχες θέσεις είναι προνομιακές και λίγες .
Κάθε κυρίαρχη τάξη έχει την τάση να ερμηνεύει ως «φυσική» ανικανότητα τις περιορισμένες ικανότητες πολλών ανθρώπων των ασθενέστερων τάξεων που στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών διακρίσεων και ανισοτήτων. Με άλλα λόγια τόσο οι ικανότητες που μπορεί να αναπτύξει το άτομο, όσο και οι ευκαιρίες για κοινωνική δράση προσδιορίζονται, κυρίως, από την κοινωνική θέση. Η κοινωνική θέση του καθένα παίζει αποφασιστικό ρόλο και σχετικά με τις ευκαιρίες, αλλά και τις δυνατότητες εξέλιξης. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που τα άτομα ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες η αξιοκρατία είναι τυπική και απατηλή. «Δεν είναι τίποτα πιο άδικο από το να μεταχειρίζεσαι ίσα άνισους». Ούτε, βέβαια, είναι εφικτή η ισότητα ευκαιριών σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από την άνιση κατανομή πλούτου και εξουσίας.
Προβληματίζει περισσότερο ότι η πολυδιαφημιζόμενη αξιοκρατία για όλες τις θέσεις στο δημόσιο εμφανίζεται ως γενικόλογη, χωρίς συγκεκριμένο περιεχόμενο. Σε τελική ανάλυση φενάκη, απάτη είναι και η βαθιά ριζωμένη αντίληψη για τη φυσικά αριστοκρατία που αποτελεί ένα είδος ρατσισμού, ότι, δηλαδή, υπάρχουν άνθρωποι με περισσότερες ικανότητες, άρα ανώτεροι και άλλοι με λιγότερες, άρα κατώτεροι. Αυτή η αντίληψη μας φέρνει πίσω από τη διακήρυξη του 18ου αιώνα ότι «όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι».
Μια σύγχρονη και ριζοσπαστική αντίληψη περί αξιοκρατίας δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται όχι μόνο με ένα ανοιχτό μοντέλο προσλήψεων με διαφανείς διαδικασίες και καθαρά κριτήρια, όσο και κυρίως με μια πολιτική κοινωνικής δικαιοσύνης που να ξεριζώνει τις βαθιές ρίζες της κοινωνικής ανισότητας. .
Από τον Γιώργο Κ. Καββαδία, εκπαιδευτικό – ερευνητή.
Εν χορδαίς και οργάνω από τις πρώτες μέρες της νέας διακυβέρνησης έγινε η εξαγγελία για διαδικτυακή εκδήλωση ενδιαφέροντος για τους γραμματείς των υπουργείων, αλλά και για άλλες θέσεις στα υπουργεία και τους άλλους τομείς της Δημόσιας Διοίκησης. Μόνο για τις 88 θέσεις γραμματέων υποβλήθηκαν περίπου 23.500 βιογραφικά. Και μόνο η μεγάλη συμμετοχή δείχνει ότι επικοινωνιακά η υπόσχεση « απόλυτης και μόνιμης αξιοκρατίας μέσα και έξω από το Δημόσιο» (Γ. Ραγκούσης, Υπ. Εσωτερικών) βρήκε ανταπόκριση.
Πόσο, όμως, αξιοκρατική μπορεί να είναι μια διαδικασία στην οποία δεν έχουν προσδιοριστεί από την αρχή και με σαφήνεια τα προσόντα, τα κριτήρια, ο τρόπος και οι φορείς που θα αποφασίσουν για τους «άξιους»; Η αλήθεια είναι ότι μια κλειστή τριμελής επιτροπή, «η τρόικα του Μαξίμου» επιλέγει τους γραμματείς.
Πέρα από τις ωραίες λέξεις, εκείνο που προβληματίζει είναι ότι επιλέγεται ένα άλλο μοντέλο διακυβέρνησης στο οποίο το κόμμα περιθωριοποιείται, ενώ όλη η εξουσία ασκείται από το σκληρό πυρήνα που είναι ο κύκλος των «φίλων» του πρωθυπουργού. Αυτό το μεταμοντέρνο σύστημα διακυβέρνησης δε χρειάζεται στελέχη με πολιτική άποψη, με οσμή από τις κοινωνικές διεργασίες και αγώνες, αλλά τεχνοκράτες με λάιτ πολιτικοποίηση.
Πέρα από τα εξωτερικά στοιχεία εντυπωσιασμού το μεταμοντέρνο αυτό σύστημα δεν είναι ριζοσπαστικό, αλλά πιο κλειστό από το προηγούμενο, ένα κράμα του αντίστοιχου βρετανικού και σουηδικού μοντέλου. Τα «πολιτικά κλοπιμαία» μεταξύ Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς για τα οποία γίνεται λόγος σε διεθνές επίπεδο, δηλαδή η αντιγραφή μοντέλων διακυβέρνησης, όπως το γερμανικό για τις εκλογές ή για την «διοικητική μεταρρύθμιση» δεν συνιστούν πολιτική ανατροπής, αλλά διαχείριση για τη διαιώνιση της κυριαρχίας των ολίγων και ισχυρών. Άλλωστε η εξουσία είναι εξ ορισμού κατάληψη μιας κυρίαρχης θέσης και οι κυρίαρχες θέσεις είναι προνομιακές και λίγες .
Κάθε κυρίαρχη τάξη έχει την τάση να ερμηνεύει ως «φυσική» ανικανότητα τις περιορισμένες ικανότητες πολλών ανθρώπων των ασθενέστερων τάξεων που στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών διακρίσεων και ανισοτήτων. Με άλλα λόγια τόσο οι ικανότητες που μπορεί να αναπτύξει το άτομο, όσο και οι ευκαιρίες για κοινωνική δράση προσδιορίζονται, κυρίως, από την κοινωνική θέση. Η κοινωνική θέση του καθένα παίζει αποφασιστικό ρόλο και σχετικά με τις ευκαιρίες, αλλά και τις δυνατότητες εξέλιξης. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που τα άτομα ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες η αξιοκρατία είναι τυπική και απατηλή. «Δεν είναι τίποτα πιο άδικο από το να μεταχειρίζεσαι ίσα άνισους». Ούτε, βέβαια, είναι εφικτή η ισότητα ευκαιριών σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από την άνιση κατανομή πλούτου και εξουσίας.
Προβληματίζει περισσότερο ότι η πολυδιαφημιζόμενη αξιοκρατία για όλες τις θέσεις στο δημόσιο εμφανίζεται ως γενικόλογη, χωρίς συγκεκριμένο περιεχόμενο. Σε τελική ανάλυση φενάκη, απάτη είναι και η βαθιά ριζωμένη αντίληψη για τη φυσικά αριστοκρατία που αποτελεί ένα είδος ρατσισμού, ότι, δηλαδή, υπάρχουν άνθρωποι με περισσότερες ικανότητες, άρα ανώτεροι και άλλοι με λιγότερες, άρα κατώτεροι. Αυτή η αντίληψη μας φέρνει πίσω από τη διακήρυξη του 18ου αιώνα ότι «όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι».
Μια σύγχρονη και ριζοσπαστική αντίληψη περί αξιοκρατίας δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται όχι μόνο με ένα ανοιχτό μοντέλο προσλήψεων με διαφανείς διαδικασίες και καθαρά κριτήρια, όσο και κυρίως με μια πολιτική κοινωνικής δικαιοσύνης που να ξεριζώνει τις βαθιές ρίζες της κοινωνικής ανισότητας. .
Κυριακή 22 Ιουνίου 2008
22/6/08
ΜΕ ΤΗ ΛΕΥΚΙΜΜΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ
5 Ιουνίου. Παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος. Κι όμως λίγες μέρες πριν, στις 29 Μαΐου στη Λευκίμμη της Κέρκυρας μια 43χρονη σκοτώνεται, αφού παρασύρθηκε από μηχανάκι κι ενώ οι επιβαίνοντες δέχτηκαν εν κινήσει επίθεση από αστυνομικούς με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο ο οδηγός. Η Μ.Κουλούρη είναι θύμα της άγριας επίθεσης των κατασταλτικών μηχανισμών της κυβέρνησης που έχουν Μ.Α.Τώσει, τη Λευκίμμη που αντιστέκεται στην πολιτική της υποβάθμισης του περιβάλλοντος και υπερασπίζεται το δικαίωμα στη ζωή.
Η κυρίαρχη πολιτική για το περιβάλλον είναι η πολιτική των φτηνών «λύσεων», του χαμηλού κόστους που εκσυγχρονίζει κάθε είδους χαβούζα και χωματερή και προ- μελετημένα την ονομάζει Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (Χ.Υ.Τ.Α) για να απορροφήσει ευρωπαϊκή Ένωση. Οι ΧΥΤΑ που φυτεύονται σ’ όλη την επικράτεια χωρίς μελέτες και σχεδιασμό ανεξέλεγκτα δεν έχουν καμιά σχέση με την προστασία κατοίκων και περιβάλλοντος. Αυτά που συμβαίνουν στη Λευκίμμη αφορούν όλους μιας. Είναι ένας κρίκος σε μια μακριά αλυσίδα (Καρβουνάρη, Θεσπρωτίας, Ικαρία, Δυτική Αθήνα, Άσσηρο Θεσσαλονίκης, Χανιά κλπ) που αποδεικνύει ότι η περίφημη πολιτική περιβάλλοντος είναι μια απάτη.
Διανύουμε μια περίοδο όπου η νεοφιλελεύθερη πολιτική σε ποικίλες αποχρώσεις επιδιώκει το κέρδος στο βωμό του οποίου θυσιάζονται η γη, τα δάση, ο αέρας, η θάλασσα και εν γένει το περιβάλλον αδιαφορώντας για τις ανάγκες των απλών ανθρώπων. Από τη μεγαλύτερη πόλη μέχρι το μικρότερο χωριό, από την όποια σπιθαμή ελεύθερου χώρου μέχρι τον μεγαλύτερο δρυμό, όλα προσφέρονται για κάθε είδους επιχειρηματικές δράσεις και για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η ζωή στις μεγαλουπόλεις γίνεται αβίωτη και ταυτόχρονα στην επαρχία το περιβάλλο0ν υποβαθμίζεται.
Ειδικότερα οι κάτοικοι της Λευκίμμης εδώ και δύο περίπου χρόνια αγωνίζονται να αποτρέψουν τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή τους. Ο συγκεκριμένος ΧΥΤΑ χωροθετείται σε δασώδη έκταση, σε απόσταση μόλις 300 μέτρα από τα σπίτια του χωριού, σε ένα εξαιρετικά ευαίσθητο φυσικό περιβάλλον, κοντά σε δύο ποτάμια και την παραλία Αγίου Πέτρου (Κάβος). Δεν υπάρχουν οι προαπαιτούμενες προϋποθέσεις για τη λειτουργία του (διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση, εργοστάσιο ανακύκλωσης, κομποστοποίησης κλπ), ενώ σ’ όλη την περιοχή που γίνονται οι εκσκαφές αναβλύζει καθαρό νερό. Οι συνέπειες για την υγεία και τη ζωή των κατοίκων θα είναι οδυνηρές, αφού η μόλυνση του υδροφόρου ορίζονται, όπως φαίνεται και από την πρόσφατη υδρολογική μελέτη του ΙΓΜΕ (Μάιος 2008) και τη γεωλογική μελέτη ανεξάρτητου μελετητή (Μάρτιος 2008) είναι δεδομένη.
Απέναντι στο αίτημα των κατοίκων της Λευκίμμης για να απομακρυνθεί η χωματερή από το χωριό τους και την απαίτηση για έναν ολοκληρωμένο επιστημονικό σχεδιασμό του προβλήματος των απορριμμάτων σε επίπεδο νόμου, η κυβέρνηση αντιπαραθέτει την ωμή βία και τρομοκρατία.
Γίνεται όμως, φανερό ότι ο αγώνας των Λευκιμμιωτών μας αφορά όλους! Είναι αγώνας εναντίον της υποβάθμισης για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Είναι αγώνας για τη ζωή. Γι’ αυτό και είναι επιτακτική ανάγκη ν’ απλωθεί ένα πολύχρωμο δίκτυ προστασίας και αλληλεγγύης σε όσους αγωνίζονται και διώκονται και να απαιτηθεί παράλληλα η παραδειγματική τιμωρία των πραγματικών ενόχων για το θάνατο της Μ.Κουλούρη.
Ο αγώνας εναντίον της υποβάθμισης και για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος είναι μονόδρομος ενάντια στην κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη πολιτική που βάζει τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο και το περιβάλλον.
ΜΕ ΤΗ ΛΕΥΚΙΜΜΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ
5 Ιουνίου. Παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος. Κι όμως λίγες μέρες πριν, στις 29 Μαΐου στη Λευκίμμη της Κέρκυρας μια 43χρονη σκοτώνεται, αφού παρασύρθηκε από μηχανάκι κι ενώ οι επιβαίνοντες δέχτηκαν εν κινήσει επίθεση από αστυνομικούς με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο ο οδηγός. Η Μ.Κουλούρη είναι θύμα της άγριας επίθεσης των κατασταλτικών μηχανισμών της κυβέρνησης που έχουν Μ.Α.Τώσει, τη Λευκίμμη που αντιστέκεται στην πολιτική της υποβάθμισης του περιβάλλοντος και υπερασπίζεται το δικαίωμα στη ζωή.
Η κυρίαρχη πολιτική για το περιβάλλον είναι η πολιτική των φτηνών «λύσεων», του χαμηλού κόστους που εκσυγχρονίζει κάθε είδους χαβούζα και χωματερή και προ- μελετημένα την ονομάζει Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (Χ.Υ.Τ.Α) για να απορροφήσει ευρωπαϊκή Ένωση. Οι ΧΥΤΑ που φυτεύονται σ’ όλη την επικράτεια χωρίς μελέτες και σχεδιασμό ανεξέλεγκτα δεν έχουν καμιά σχέση με την προστασία κατοίκων και περιβάλλοντος. Αυτά που συμβαίνουν στη Λευκίμμη αφορούν όλους μιας. Είναι ένας κρίκος σε μια μακριά αλυσίδα (Καρβουνάρη, Θεσπρωτίας, Ικαρία, Δυτική Αθήνα, Άσσηρο Θεσσαλονίκης, Χανιά κλπ) που αποδεικνύει ότι η περίφημη πολιτική περιβάλλοντος είναι μια απάτη.
Διανύουμε μια περίοδο όπου η νεοφιλελεύθερη πολιτική σε ποικίλες αποχρώσεις επιδιώκει το κέρδος στο βωμό του οποίου θυσιάζονται η γη, τα δάση, ο αέρας, η θάλασσα και εν γένει το περιβάλλον αδιαφορώντας για τις ανάγκες των απλών ανθρώπων. Από τη μεγαλύτερη πόλη μέχρι το μικρότερο χωριό, από την όποια σπιθαμή ελεύθερου χώρου μέχρι τον μεγαλύτερο δρυμό, όλα προσφέρονται για κάθε είδους επιχειρηματικές δράσεις και για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η ζωή στις μεγαλουπόλεις γίνεται αβίωτη και ταυτόχρονα στην επαρχία το περιβάλλο0ν υποβαθμίζεται.
Ειδικότερα οι κάτοικοι της Λευκίμμης εδώ και δύο περίπου χρόνια αγωνίζονται να αποτρέψουν τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή τους. Ο συγκεκριμένος ΧΥΤΑ χωροθετείται σε δασώδη έκταση, σε απόσταση μόλις 300 μέτρα από τα σπίτια του χωριού, σε ένα εξαιρετικά ευαίσθητο φυσικό περιβάλλον, κοντά σε δύο ποτάμια και την παραλία Αγίου Πέτρου (Κάβος). Δεν υπάρχουν οι προαπαιτούμενες προϋποθέσεις για τη λειτουργία του (διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση, εργοστάσιο ανακύκλωσης, κομποστοποίησης κλπ), ενώ σ’ όλη την περιοχή που γίνονται οι εκσκαφές αναβλύζει καθαρό νερό. Οι συνέπειες για την υγεία και τη ζωή των κατοίκων θα είναι οδυνηρές, αφού η μόλυνση του υδροφόρου ορίζονται, όπως φαίνεται και από την πρόσφατη υδρολογική μελέτη του ΙΓΜΕ (Μάιος 2008) και τη γεωλογική μελέτη ανεξάρτητου μελετητή (Μάρτιος 2008) είναι δεδομένη.
Απέναντι στο αίτημα των κατοίκων της Λευκίμμης για να απομακρυνθεί η χωματερή από το χωριό τους και την απαίτηση για έναν ολοκληρωμένο επιστημονικό σχεδιασμό του προβλήματος των απορριμμάτων σε επίπεδο νόμου, η κυβέρνηση αντιπαραθέτει την ωμή βία και τρομοκρατία.
Γίνεται όμως, φανερό ότι ο αγώνας των Λευκιμμιωτών μας αφορά όλους! Είναι αγώνας εναντίον της υποβάθμισης για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Είναι αγώνας για τη ζωή. Γι’ αυτό και είναι επιτακτική ανάγκη ν’ απλωθεί ένα πολύχρωμο δίκτυ προστασίας και αλληλεγγύης σε όσους αγωνίζονται και διώκονται και να απαιτηθεί παράλληλα η παραδειγματική τιμωρία των πραγματικών ενόχων για το θάνατο της Μ.Κουλούρη.
Ο αγώνας εναντίον της υποβάθμισης και για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος είναι μονόδρομος ενάντια στην κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη πολιτική που βάζει τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο και το περιβάλλον.
Τρίτη 20 Μαΐου 2008
ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ
Πριν ακόμα συμπληρωθεί η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, στην εποχή της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού που διακηρύττει τη μέγιστη ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών, ξεκίνησε η παγκόσμια εξέγερση των πεινασμένων σε περισσότερες από τριάντα χώρε στον κόσμο. Την ίδια ώρα που οι καπιταλιστικές κοινωνίες της Δύσης πλήττονται από την κοινωνικά μεταδοτική «νόσο» affluenza (συνδυασμός έξεων affluence= αφθονία και influenza= γρίπη) που συνδέεται με την υπερκατανάλωση, περίπου 1,5 δισεκατομμύριο συνανθρώπων μας βιώνει την απόλυτη φτώχεια και την καθημερινή στέρηση. Δικαιώνεται, έτσι, ένα παλαιότερο σύνθημα «Ο παράδεισος των εμπορευμάτων κόλαση για τις ζωές μας».
Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση ενδυναμώνει τις σχέσεις εξάρτησης και την εκμετάλλευση των χωρών του αναπτυσσόμενου κόσμου από τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές μητροπόλεις. Ταυτόχρονα η επέλαση της «ελεύθερης αγοράς» οξύνει τις κοινωνικές ανισότητες προκαλώντας οδυνηρές επιπτώσεις, αφού και τα βασικά αγαθά (σιτάρι, ρύζι, νερό, καλαμπόκι κ.ά.) θυσιάζονται στο βωμό της χρηματιστηριακής εκμετάλλευσης προσπορίζοντας τεράστια κέρδη στους λίγους. Οι 200 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο έχουν εισόδημα 1 δις. Δολάρια, έχουν δηλαδή την ίδια περιουσία με το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού. Μέχρι το ’60 είχαμε 30 φτωχούς προς έναν πλούσιο. Το 2007 75 φτωχούς προς έναν πλούσιο!
Όλο και πιο έντονα οι εξεγέρσεις των πεινασμένων λαών της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής αναδεικνύουν το αποκρουστικό πρόσωπο και την αδυσώπητη μανία των πολυεθνικών επιχειρήσεων να διαχειριστούν με τον πιο άνισο και απάνθρωπο τρόπο τον πλούτο της γης. Γιατί με δεδομένο ότι η παγκόσμια παραγωγή τροφίμων καλύπτει 2,5 φορές τις παγκόσμιες ανάγκες, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στην παραγωγή, αλλά στη διαχείριση και τη διανομή. Άλλωστε ο δείκτης τροφίμων του ΟΗΕ αυξήθηκε μετριοπαθώς μέσα στο 2007 κατά 40% (το 2006 μόνο κατά 9%). Την ίδια ώρα δισεκατομμύρια τόνοι τροφίμων καταστρέφονται για να κρατηθούν οι τιμές στα επίπεδα της κερδοφορίας.
Η μείωση της παραγωγής σιτηρών και ρυζιού λόγω της ξηρασίας που έπληξε πολλά κράτη, η άνοδος της τιμής του πετρελαίου, η ραγδαία «οικονομική ανάπτυξη» της Κίνας, της Ινδίας και άλλων χωρών που οδήγησε στην αύξηση των σιτηρών, η αύξηση της παραγωγής βιοκαυσίμων αποτελούν μερικές αι δευτερεύουσες αιτίες της κρίσης. Η ρίζα του προβλήματος στο κερδοσκοπικό πανηγύρι που στήνουν οι πολυεθνικές επιχειρήσεις και το χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Τα κέρδη που αποκομίζουν από τις χρηματιστηριακές πράξεις αγοράς και πώλησης δισεκατομμυρίων τόνων αγροτικών προϊόντων, οι οποίοι είναι πολλαπλάσιοι των διατροφικών αναγκών της ανθρωπότητας είναι κυριολεκτικά ασύλληπτα. Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας οι μεγαλύτερες εταιρείες τροφίμων καταγράφουν κέρδη ρεκόρ τους πρώτους μήνες του 2008. H Monsanto υπερδιπλασίασε τα κέρδη της το τρίμηνο Δεκέμβρη- Φλεβάρη σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα το 2007! Η Cargill το ίδιο τρίμηνο αύξησε τα κέρδη της κατά 86%, ενώ η Mosaic Company είδε τα κέρδη της να αυξάνονται 12 φορές!
Οι αιματηρές εξεγέρσεις των πεινασμένων βάζουν στην ημερήσια διάταξη την ανατροπή της κοινωνίας της εκμετάλλευσης που παράγει την εξαθλίωση σε διευρυμένη κλίμακα. Άλλωστε τα αλλεπάλληλα κερδοσκοπικά κύματα ακρίβειας, υπερχρέωσης και δανεισμού φτάνουν μέχρι τις αυλές των σπιτιών των ανεπτυγμένων χωρών της δύσης. Άλλα «κινήματα» που εμφανίζονται στις ΗΠΑ και τη Γερμανία με οδηγό το σύνθημα «Όχι την κατανάλωση, όχι στο εύκολο πέταγμα» δεν μπορούν να σηματοδοτήσουν το μέλλον για μια ανθρωποκεντρική κοινωνία, όπως το σηματοδοτούν οι εξεγέρσεις των σύγχρονων κολασμένων της γης.
Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση ενδυναμώνει τις σχέσεις εξάρτησης και την εκμετάλλευση των χωρών του αναπτυσσόμενου κόσμου από τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές μητροπόλεις. Ταυτόχρονα η επέλαση της «ελεύθερης αγοράς» οξύνει τις κοινωνικές ανισότητες προκαλώντας οδυνηρές επιπτώσεις, αφού και τα βασικά αγαθά (σιτάρι, ρύζι, νερό, καλαμπόκι κ.ά.) θυσιάζονται στο βωμό της χρηματιστηριακής εκμετάλλευσης προσπορίζοντας τεράστια κέρδη στους λίγους. Οι 200 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο έχουν εισόδημα 1 δις. Δολάρια, έχουν δηλαδή την ίδια περιουσία με το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού. Μέχρι το ’60 είχαμε 30 φτωχούς προς έναν πλούσιο. Το 2007 75 φτωχούς προς έναν πλούσιο!
Όλο και πιο έντονα οι εξεγέρσεις των πεινασμένων λαών της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής αναδεικνύουν το αποκρουστικό πρόσωπο και την αδυσώπητη μανία των πολυεθνικών επιχειρήσεων να διαχειριστούν με τον πιο άνισο και απάνθρωπο τρόπο τον πλούτο της γης. Γιατί με δεδομένο ότι η παγκόσμια παραγωγή τροφίμων καλύπτει 2,5 φορές τις παγκόσμιες ανάγκες, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στην παραγωγή, αλλά στη διαχείριση και τη διανομή. Άλλωστε ο δείκτης τροφίμων του ΟΗΕ αυξήθηκε μετριοπαθώς μέσα στο 2007 κατά 40% (το 2006 μόνο κατά 9%). Την ίδια ώρα δισεκατομμύρια τόνοι τροφίμων καταστρέφονται για να κρατηθούν οι τιμές στα επίπεδα της κερδοφορίας.
Η μείωση της παραγωγής σιτηρών και ρυζιού λόγω της ξηρασίας που έπληξε πολλά κράτη, η άνοδος της τιμής του πετρελαίου, η ραγδαία «οικονομική ανάπτυξη» της Κίνας, της Ινδίας και άλλων χωρών που οδήγησε στην αύξηση των σιτηρών, η αύξηση της παραγωγής βιοκαυσίμων αποτελούν μερικές αι δευτερεύουσες αιτίες της κρίσης. Η ρίζα του προβλήματος στο κερδοσκοπικό πανηγύρι που στήνουν οι πολυεθνικές επιχειρήσεις και το χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Τα κέρδη που αποκομίζουν από τις χρηματιστηριακές πράξεις αγοράς και πώλησης δισεκατομμυρίων τόνων αγροτικών προϊόντων, οι οποίοι είναι πολλαπλάσιοι των διατροφικών αναγκών της ανθρωπότητας είναι κυριολεκτικά ασύλληπτα. Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας οι μεγαλύτερες εταιρείες τροφίμων καταγράφουν κέρδη ρεκόρ τους πρώτους μήνες του 2008. H Monsanto υπερδιπλασίασε τα κέρδη της το τρίμηνο Δεκέμβρη- Φλεβάρη σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα το 2007! Η Cargill το ίδιο τρίμηνο αύξησε τα κέρδη της κατά 86%, ενώ η Mosaic Company είδε τα κέρδη της να αυξάνονται 12 φορές!
Οι αιματηρές εξεγέρσεις των πεινασμένων βάζουν στην ημερήσια διάταξη την ανατροπή της κοινωνίας της εκμετάλλευσης που παράγει την εξαθλίωση σε διευρυμένη κλίμακα. Άλλωστε τα αλλεπάλληλα κερδοσκοπικά κύματα ακρίβειας, υπερχρέωσης και δανεισμού φτάνουν μέχρι τις αυλές των σπιτιών των ανεπτυγμένων χωρών της δύσης. Άλλα «κινήματα» που εμφανίζονται στις ΗΠΑ και τη Γερμανία με οδηγό το σύνθημα «Όχι την κατανάλωση, όχι στο εύκολο πέταγμα» δεν μπορούν να σηματοδοτήσουν το μέλλον για μια ανθρωποκεντρική κοινωνία, όπως το σηματοδοτούν οι εξεγέρσεις των σύγχρονων κολασμένων της γης.
Σάββατο 5 Απριλίου 2008
Το Ασφαλιστικό χωρίς μανδύα...
Από τη δεκαετία του 90 και όσο στο στόχαστρο έμπαιναν τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων μέχρι σήμερα προβάλλονται διάφοροι τρομοκρατικοί μύθοι. Εν αρχή ο μύθος ότι το ασφαλιστικό δεν «αντέχει», αφού τα Ταμεία δεν θα έχουν να δώσουν συντάξεις και εφάπαξ. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ακόμα και σε αναλογιστικές μελέτες των κυβερνήσεων, η μία της Government Actuavy Department το 2003 επί ΠΑΣΟΚ και του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, φέτος, διαπιστώνεται ότι έως το 2035 τα Ταμεία δεν θα έχουν πρόβλημα. Από μελέτη της ΓΣΕΕ υπογραμμίζεται ότι, εάν σήμερα αποδίδονταν στα Ταμεία τα χρωστούμενα από τους εργοδότες, ο μέσος όρος των συντάξεων θα μπορούσε ακόμα και να διπλασιαστεί! Είναι φανερό ότι στόχος της κυβέρνησης είναι η ριζική μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος από αναδιανεμητικό σε κεφαλαιοποιητικό, ώστε το βάρος να επωμιστούν οι εργαζόμενοι.
Ενας άλλος μύθος είναι ότι τα Ταμεία δεν αντέχουν, γιατί δεν διαθέτουν αποθεματικά, ενώ ο μεγάλος αριθμός των Ταμείων αυξάνει τα λειτουργικά έξοδα. Ο στόχος είναι να πειστούμε ότι η ενοποίηση Ταμείων είναι μονόδρομος. Κοιτάζοντας και μακροπρόθεσμα έχει σημασία ν αναφερθούν οι κυριότεροι λόγοι της μείωσής τους. Πρώτα πρώτα λόγω της αναγκαστικής διαχείρισης για δεκαετίες από την Τράπεζα της Ελλάδος από όπου χαρίζονται δάνεια άτοκα ή χαμηλότοκα (0-4%) «δια την πρόοδο της ελληνικής βιομηχανίας» (ν.1611/50, ν. 2469/97). Επιπλέον τα αποθεματικά είναι αντικείμενο «τζόγου» ή στο χρηματιστήριο ή στην αγορά ομολόγων. Το σοβαρότερο είναι ότι η διαχείριση της ακίνητης περιουσίας των ταμείων γίνεται με χαριστικό τρόπο. Από το οικόπεδο της αμερικανικής πρεσβείας που νοικιαζόταν για 70.000 δραχμές τον μήνα μέχρι το κτίριο του ΜΤΠΥ που νοικιάζει το υπ. Οικονομίας τα παραδείγματα είναι ουκ ολίγα. Αλλωστε τη διαχείριση των Ταμείων λυμαίνονται ενδιάμεσες εταιρείες. Μόνο οι τόκοι του δομημένου ομολόγου του ΤΕΑΔΥ ήταν 4,5 εκ. ευρώ το τρίμηνο, ενώ οι φανερές προμήθειες που μοιράστηκαν οι εταιρείες τύπου «Ακρόπολις» ήταν κάπου 30 εκ. ευρώ. Και όλα αυτά από μία συναλλαγή. Πόσες άλλες έχουν γίνει;
Σύμφωνα με έναν ακόμα μύθο, οι Ελληνες παίρνουν σύνταξη νωρίτερα από τους λοιπούς Ευρωπαίους, ενώ το σύστημα είναι υπερβολικά «γενναιόδωρο». Στοχεύουν να μας πείσουν ότι δουλεύουμε λίγο και κερδίζουμε πολλά και γι αυτό πρέπει να δεχτούμε μείωση συντάξεων και αύξηση ορίων ηλικίας. Η μέση σύνταξη στην Ελλάδα είναι περίπου 650 ευρώ τον μήνα και σε όσους κλάδους είναι υψηλότερη η χρηματοδότηση, γίνεται από κρατήσεις των μισθών. Επίσης από τα στοιχεία της Eurostat προκύπτει ότι ο μέσος όρος ηλικίας συνταξιοδότησης των ανδρών είναι τα 63,9 χρόνια, όταν στην Ε.Ε. είναι τα 61,5 χρόνια. Ο μ.ο. συνταξιοδότησης των γυναικών είναι τα 62,5, ενώ στην Ε.Ε. τα 60,5. Κατά τα άλλα, θέλουν να αυξήσουν τα όρια ηλικίας για τις γυναίκες για λόγους ισότητας! Στην Ευρώπη των 25 είμαστε 6οι στις εισφορές των εργαζομένων, αλλά 12οι στις εισφορές των εργοδοτών και 15οι στο ύψος των συντάξεων. Από τις εισφορές που χρωστούν δημόσιο και εργοδότες και από την εισφοροδιαφυγή εκτιμάται ότι το σύνολο των απωλειών μόνο για το 2007 ανέρχεται σε 21,1 δισ. ευρώ.
Ενας άλλος μύθος είναι ότι τα Ταμεία δεν αντέχουν, γιατί δεν διαθέτουν αποθεματικά, ενώ ο μεγάλος αριθμός των Ταμείων αυξάνει τα λειτουργικά έξοδα. Ο στόχος είναι να πειστούμε ότι η ενοποίηση Ταμείων είναι μονόδρομος. Κοιτάζοντας και μακροπρόθεσμα έχει σημασία ν αναφερθούν οι κυριότεροι λόγοι της μείωσής τους. Πρώτα πρώτα λόγω της αναγκαστικής διαχείρισης για δεκαετίες από την Τράπεζα της Ελλάδος από όπου χαρίζονται δάνεια άτοκα ή χαμηλότοκα (0-4%) «δια την πρόοδο της ελληνικής βιομηχανίας» (ν.1611/50, ν. 2469/97). Επιπλέον τα αποθεματικά είναι αντικείμενο «τζόγου» ή στο χρηματιστήριο ή στην αγορά ομολόγων. Το σοβαρότερο είναι ότι η διαχείριση της ακίνητης περιουσίας των ταμείων γίνεται με χαριστικό τρόπο. Από το οικόπεδο της αμερικανικής πρεσβείας που νοικιαζόταν για 70.000 δραχμές τον μήνα μέχρι το κτίριο του ΜΤΠΥ που νοικιάζει το υπ. Οικονομίας τα παραδείγματα είναι ουκ ολίγα. Αλλωστε τη διαχείριση των Ταμείων λυμαίνονται ενδιάμεσες εταιρείες. Μόνο οι τόκοι του δομημένου ομολόγου του ΤΕΑΔΥ ήταν 4,5 εκ. ευρώ το τρίμηνο, ενώ οι φανερές προμήθειες που μοιράστηκαν οι εταιρείες τύπου «Ακρόπολις» ήταν κάπου 30 εκ. ευρώ. Και όλα αυτά από μία συναλλαγή. Πόσες άλλες έχουν γίνει;
Σύμφωνα με έναν ακόμα μύθο, οι Ελληνες παίρνουν σύνταξη νωρίτερα από τους λοιπούς Ευρωπαίους, ενώ το σύστημα είναι υπερβολικά «γενναιόδωρο». Στοχεύουν να μας πείσουν ότι δουλεύουμε λίγο και κερδίζουμε πολλά και γι αυτό πρέπει να δεχτούμε μείωση συντάξεων και αύξηση ορίων ηλικίας. Η μέση σύνταξη στην Ελλάδα είναι περίπου 650 ευρώ τον μήνα και σε όσους κλάδους είναι υψηλότερη η χρηματοδότηση, γίνεται από κρατήσεις των μισθών. Επίσης από τα στοιχεία της Eurostat προκύπτει ότι ο μέσος όρος ηλικίας συνταξιοδότησης των ανδρών είναι τα 63,9 χρόνια, όταν στην Ε.Ε. είναι τα 61,5 χρόνια. Ο μ.ο. συνταξιοδότησης των γυναικών είναι τα 62,5, ενώ στην Ε.Ε. τα 60,5. Κατά τα άλλα, θέλουν να αυξήσουν τα όρια ηλικίας για τις γυναίκες για λόγους ισότητας! Στην Ευρώπη των 25 είμαστε 6οι στις εισφορές των εργαζομένων, αλλά 12οι στις εισφορές των εργοδοτών και 15οι στο ύψος των συντάξεων. Από τις εισφορές που χρωστούν δημόσιο και εργοδότες και από την εισφοροδιαφυγή εκτιμάται ότι το σύνολο των απωλειών μόνο για το 2007 ανέρχεται σε 21,1 δισ. ευρώ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)