ΕΘΝΟΣ (Επωνύμως) Παρ. 11 – 2 – 2011.
Τα στοιχεία της έρευνας σοκάρουν και αποκαλύπτουν το αποκρουστικό και ταξικό πρόσωπο της εκπαιδευτικής πολιτικής των κυβερνήσεων. 37.652 μαθητές κάθε χρόνο εγκαταλείπουν τα θρανία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ υπολογίζεται ότι αυξήθηκαν οι δαπάνες που καταβάλλουν οι ελληνικές οικογένειες για την εκπαίδευση των γονιών τους προσεγγίζοντας τα 5,2 δις. ευρώ το χρόνο. ( Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΚΑΝΕΠ) της ΓΣΕΕ).
Και βέβαια οι «εξόριστοι» του σχολείου προέρχονται από τις φτωχότερες τάξεις και τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας. Γενικότερα, αποκαλύπτεται από ανάλογες έρευνες ότι οι μαθητές από αστικά κέντρα και ευνοημένο οικογενειακό περιβάλλον (οικονομικά, κοινωνικά, μορφωτικά) παρουσιάζουν πάντα, ανεξάρτητα από τον τόπο καταγωγής, υψηλότερα ποσοστά επιτυχίας συγκριτικά με τις φτωχές αγροτικές περιοχές ή περιοχές που κατοικούνται στην πλειοψηφία τους από ασθενέστερα κοινωνικά ή οικονομικά στρώματα. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι οι κοινωνικές ανισότητες διαπλέκονται με τις γεωγραφικές και μετατρέπονται σε εκπαιδευτικές. Με άλλα λόγια η κοινωνική ανισότητα διευθύνει τη σχολική.
Από την κυβέρνηση οι χιλιάδες «ναυαγοί» του σχολείου αντιμετωπίζονται ως πλεονάζον προσωπικό» σε επιχείρηση που «εξυγιαίνεται». Πώς αλλιώς να ερμηνευτεί η εκπαιδευτική της πολιτική που εντείνει τον «σχολικό διωγμό»;
Με την ευλογία και την εποπτεία της Τρόικας προωθώντας το μνημόνιο 3 στην εκπαίδευση εφαρμόζει ένα μαζικό σχέδιο συγχωνεύσεων – καταργήσεων σχολείων που θα έχει οδυνηρές κοινωνικές και εκπαιδευτικές συνέπειες. Η εφαρμογή αυτού του σχεδίου, εκτός των άλλων, σημαίνει: Αύξηση του αριθμού μαθητών στα τμήματα. Δημιουργία σχολικών συγκροτημάτων – μαμούθ, ειδικότερα στα λύκεια , όπου με βάση το σχέδιο για τα αναλυτικά προγράμματα του «νέου σχολείου», ο κύριος κορμός μαθημάτων στην Β΄ και Γ΄ τάξη θα είναι επιλεγόμενα. Σοβαρό κίνδυνο αύξησης τη διαρροής μαθητών που ήδη βρίσκεται στα υψηλά επίπεδα του 14,5%, ειδικά στην περιφέρεια λόγω της δυσκολίας μετακίνησης και των κινδύνων ασφαλείας, ιδιαίτερα τον χειμώνα.
Δεν είναι μόνο αυτά. Από τις περικοπές στους διορισμούς, την κατάργηση της Πρόσθετης και της Ενισχυτικής Διδασκαλίας, το κλείσιμο Αθλητικών Σχολείων, την προετοιμαζόμενη κατάργηση της δωρεάν διανομής βιβλίων, τα μέτρα εργασιακής και παιδαγωγικής ομηρίας των εκπαιδευτικών, μέχρι τη δραστικότερη μείωση των κρατικών δαπανών για την παιδεία σε επίπεδα κάτω του 3% του ΑΕΠ αποκαλύπτεται η βίαιη συρρίκνωση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Η πολιτική «αποσύρεται το κράτος – να αναλάβουν οι γονείς, οι τοπικές κοινωνίες (ιδιώτες, εταιρίες) και οι εκπαιδευτικοί» στο όνομα της «αποκέντρωσης» και του Καλλικράτη εφαρμόζεται από την κυβέρνηση. Με τη λογική του «λιγότερου κόστους» και στο βωμό της αγοράς μετατρέπεται η εκπαίδευση σε εμπόρευμα και οι γονείς και μαθητές σε πελάτες ιδιωτών.
Η εκπαιδευτική κοινότητα και οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο, τώρα, γιατί αύριο θα είναι αργά, να αντισταθούν στην αποδόμηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Να απαιτήσουν: ούτε ένα σχολείο λιγότερο να λειτουργήσει από τη νέα σχολική χρονιά. Να ιδρυθούν νέα σχολεία όπου χρειάζεται, να ληφθούν μέτρα για τον περιορισμό της μαθητικής διαρροής. Ούτε ένας λιγότερος μαθητής στις σχολικές αίθουσες τη νέα σχολική χρονιά.
Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011
ΠΕΡΙΠΟΥ 4 ΣΤΟΥΣ 10 ΝΕΟΥΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ
ΕΘΝΟΣ (Επωνύμως) Παρ.28 – 1 - 2011
Η νεολαία στήνεται στο … εκτελεστικό απόσπασμα της αγοράς εργασίας στην εποχή του Δ.Ν.Τ. με τα μνημόνια που υπογράφει και υλοποιεί η κυβέρνηση. Το δικαίωμα και το μοντέλο της μόνιμης και σταθερής εργασίας μπαίνουν στην προκρούστειο κλίνη των μέτρων κυβέρνησης – Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. Η περιβόητη οικονομική κρίση έχει μετατραπεί σε κρίση απασχόλησης που κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των εργαζομένων, εξολοθρεύοντας καθημερινά χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ο εφιάλτης της ανεργίας είναι εδώ στην εποχή του Δ.Ν.Τ. και της τρόϊκας πιο απειλητικός από ποτέ άλλοτε, ειδικότερα για τους νέους.
Ενδεικτικό της ζοφερής προοπτικής στον εργασιακό τομέα είναι ότι ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι ο δείκτης της επίσημης ανεργίας στην Ελλάδα το επόμενο διάστημα θα εκτιναχθεί στο 14,3%, ενώ οι προβλέψεις της Ε.Ε. είναι ότι η αύξηση θα είναι της τάξης του 13,2%. Για τον Οκτώβριο του 2010 τα επίσημα στοιχεία του ΟΑΕΔ –για τον οποίο αρκεί ακόμα και μια ώρα εργασίας για να θεωρηθεί κάποιος εργαζόμενος –δίνουν 717.382 ανέργους, ενώ επίσημες προβλέψεις αναφέρουν ότι μέχρι το τέλος του 2010 θα έχουν αγγίξει το ένα εκατομμύριο. Οι καθημερινές πληροφορίες και τα ρεπορτάζ των Μ.Μ.Ε. διαμορφώνουν ένα γκρίζο τοπίο όσον αφορά την ένταξη των νέων στην αγορά εργασίας.
Οι νέοι ηλικίας έως 29 ετών, και ιδιαίτερα οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά εργασίας, αποτελούν τα θύματα της κρίσης στη χώρα μας. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, το 37% των ανέργων, δηλαδή περίπου 300.000 άτομα, είναι ηλικίας έως 29 ετών. Ταυτοχρόνως η μείωση των μόνιμα απασχολούμενων οδηγεί στην αύξηση της προσωρινής απασχόλησης. Έτσι εκτός από την μάστιγα της ανεργίας οι νέοι και οι εργαζόμενοι πληρώνουν την κρίση και με την αύξηση των ευέλικτων μορφών εργασίας και την υποααπασχόληση.
Ακόμα και για όσους εξασφαλίσουν μια θέση εργασίας οι προοπτικές είναι δυσοίωνες. Στην πλειονότητά τους οι προσφερόμενες θέσεις εργασίας είναι εξαιρετικά χαμηλόμισθες, μερικής απασχόλησης, χωρίς επαρκή ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά και εργασιακά δικαιώματα . Το 2010, η μία στις δύο νέες θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη είναι ευέλικτη. Σε όσες επιχειρήσεις η πλήρης απασχόληση συνεχίζει να αποτελεί κανόνα αντισταθμίζεται είτε με την παραίτηση διεκδικήσεων για αυξήσεις είτε με την προσπάθεια αποφυγής περισσότερων απολύσεων, ενώ μεγάλα τμήματα μισθωτών του ιδιωτικού τομέα που αμείβονται με μισθούς πάνω από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας αποδέχονται, όλο και συχνότερα, περικοπή μισθών σε ποσοστά από 10% έως και 30% επί των αποδοχών τους.
Το πρόβλημα της ανεργίας παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις σε όλο τον κόσμο. Μόνο στην τελευταία τριετία ο αριθμός των εργαζομένων που έχασαν τις δουλειές τους παγκοσμίως ανέρχεται σε 210 εκατομμύρια! «10 Αυστραλίες», για να το πούμε με άλλα λόγια. Ο αριθμός των ανέργων στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκτινάχτηκε στα 23,109 εκατομμύρια. Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει ότι μέχρι τα τέλη του 2010, οι άνεργοι στις 30 χώρες – μέλη του, θα έχουν αυξηθεί κατά 25 εκατομμύρια και θα έχουν φτάσει στα 57 εκατομμύρια.
Η νεολαία στήνεται στο … εκτελεστικό απόσπασμα της αγοράς εργασίας στην εποχή του Δ.Ν.Τ. με τα μνημόνια που υπογράφει και υλοποιεί η κυβέρνηση. Το δικαίωμα και το μοντέλο της μόνιμης και σταθερής εργασίας μπαίνουν στην προκρούστειο κλίνη των μέτρων κυβέρνησης – Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. Η περιβόητη οικονομική κρίση έχει μετατραπεί σε κρίση απασχόλησης που κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των εργαζομένων, εξολοθρεύοντας καθημερινά χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ο εφιάλτης της ανεργίας είναι εδώ στην εποχή του Δ.Ν.Τ. και της τρόϊκας πιο απειλητικός από ποτέ άλλοτε, ειδικότερα για τους νέους.
Ενδεικτικό της ζοφερής προοπτικής στον εργασιακό τομέα είναι ότι ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι ο δείκτης της επίσημης ανεργίας στην Ελλάδα το επόμενο διάστημα θα εκτιναχθεί στο 14,3%, ενώ οι προβλέψεις της Ε.Ε. είναι ότι η αύξηση θα είναι της τάξης του 13,2%. Για τον Οκτώβριο του 2010 τα επίσημα στοιχεία του ΟΑΕΔ –για τον οποίο αρκεί ακόμα και μια ώρα εργασίας για να θεωρηθεί κάποιος εργαζόμενος –δίνουν 717.382 ανέργους, ενώ επίσημες προβλέψεις αναφέρουν ότι μέχρι το τέλος του 2010 θα έχουν αγγίξει το ένα εκατομμύριο. Οι καθημερινές πληροφορίες και τα ρεπορτάζ των Μ.Μ.Ε. διαμορφώνουν ένα γκρίζο τοπίο όσον αφορά την ένταξη των νέων στην αγορά εργασίας.
Οι νέοι ηλικίας έως 29 ετών, και ιδιαίτερα οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά εργασίας, αποτελούν τα θύματα της κρίσης στη χώρα μας. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, το 37% των ανέργων, δηλαδή περίπου 300.000 άτομα, είναι ηλικίας έως 29 ετών. Ταυτοχρόνως η μείωση των μόνιμα απασχολούμενων οδηγεί στην αύξηση της προσωρινής απασχόλησης. Έτσι εκτός από την μάστιγα της ανεργίας οι νέοι και οι εργαζόμενοι πληρώνουν την κρίση και με την αύξηση των ευέλικτων μορφών εργασίας και την υποααπασχόληση.
Ακόμα και για όσους εξασφαλίσουν μια θέση εργασίας οι προοπτικές είναι δυσοίωνες. Στην πλειονότητά τους οι προσφερόμενες θέσεις εργασίας είναι εξαιρετικά χαμηλόμισθες, μερικής απασχόλησης, χωρίς επαρκή ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά και εργασιακά δικαιώματα . Το 2010, η μία στις δύο νέες θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη είναι ευέλικτη. Σε όσες επιχειρήσεις η πλήρης απασχόληση συνεχίζει να αποτελεί κανόνα αντισταθμίζεται είτε με την παραίτηση διεκδικήσεων για αυξήσεις είτε με την προσπάθεια αποφυγής περισσότερων απολύσεων, ενώ μεγάλα τμήματα μισθωτών του ιδιωτικού τομέα που αμείβονται με μισθούς πάνω από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας αποδέχονται, όλο και συχνότερα, περικοπή μισθών σε ποσοστά από 10% έως και 30% επί των αποδοχών τους.
Το πρόβλημα της ανεργίας παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις σε όλο τον κόσμο. Μόνο στην τελευταία τριετία ο αριθμός των εργαζομένων που έχασαν τις δουλειές τους παγκοσμίως ανέρχεται σε 210 εκατομμύρια! «10 Αυστραλίες», για να το πούμε με άλλα λόγια. Ο αριθμός των ανέργων στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκτινάχτηκε στα 23,109 εκατομμύρια. Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει ότι μέχρι τα τέλη του 2010, οι άνεργοι στις 30 χώρες – μέλη του, θα έχουν αυξηθεί κατά 25 εκατομμύρια και θα έχουν φτάσει στα 57 εκατομμύρια.
ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ;
ΕΘΝΟΣ (Επωνύμως) Παρ. 14 – 1 - 2011
Η κατάργηση του Οργανισμού Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων (ΟΕΔΒ) λίγο πριν αποχαιρετίσουμε το 2010 αποτελεί έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των μέτρων που πλήττουν την δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Είναι γνωστό, βέβαια, χωρίς επαρκείς διευκρινήσεις ότι το διδακτικό υλικό από εδώ και πέρα θα αποστέλλεται από φορέα, Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου που θα προκύψει από την μετεξέλιξη του Ερευνητικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών, χωρίς καμιά πρόβλεψη για την τύχη του συγκεκριμένου φορέα μετά τη λήξη της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης (ΕΣΠΑ) το 2013. Και το κυριότερο είναι ότι δεν έχει διευκρινιστεί αν τα βιβλία θα τυπώνονται ή θα διακινούνται με ευθύνη του συγκεκριμένου φορέα ή αν θα εκχωρηθεί ο σχεδιασμός, η παραγωγή και διανομή των σχολικών βιβλίων σε ιδιώτες.
Είναι προφανές ότι ανοίγει «πεδίον δόξης» και δράσης «λαμπρόν» για ιδιωτικά συμφέροντα. Ακόμα μεγαλύτερο θα είναι το βάρος αν η ηλεκτρονική διακίνηση και η έντυπη αναπαραγωγή των συγγραμμάτων περάσει στα ίδια τα σχολεία. Κι αυτό γιατί δεν έχουν επαρκείς πόρους. Οπότε τη δαπάνη της αγοράς βιβλίων αργά ή γρήγορα θα κληθούν να πληρώσουν οι γονείς. Και το οικονομικό κόστος θα είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι είναι τώρα. Γιατί είναι αλήθεια ότι ο ΟΕΔΒ, ένας οργανισμός που έχει πετύχει με ελάχιστο προσωπικό να εκδίδει και να αποστέλλει 1.200 τίτλους βιβλίων, 45 εκατομμύρια αντίτυπα με μέσο κόστος παραγωγής ανά βιβλίο τα 70 ή 80 λεπτά! Όλη αυτή η δραστηριότητα κοστίζει 26 εκατομμύρια ευρώ, όσο περίπου και η διαφημιστική καμπάνια για τα έργα του ΕΣΠΑ! Και είναι ηλίου φαεινότερον ότι ουδείς ιδιωτικός φορέας μπορεί να πετύχει τέτοιες τιμές.
Όλα αυτά τα μέτρα δεν εντάσσονται απλά σε μια λογική εξοικονόμησης πόρων. Αποτελούν την εξειδίκευση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης για ένα σχολείο φτηνό και πλήρως υποταγμένο στην αγορά. Ένα σχολείο που η «γνώση» από κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Σ’ αυτό το σχολείο οι νέες τεχνολογίες εμφανίζονται ως πανάκεια, ως το μαγικό ραβδί που λύνει όλα τα προβλήματα.
Πέρα από τους ποικίλους κινδύνους ενεδρεύει ο κίνδυνος της πλήρους εξάρτησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας από ψηφιακό υλικό. Έτσι, τα σχολικά βιβλία, ανεξάρτητα από τις ενστάσεις για το περιεχόμενο και την ποιότητά τους, υποβαθμίζονται. Το χειρότερο είναι ότι διασπάται ο ενιαίος χαρακτήρας των Προγραμμάτων Σπουδών που δεν προβλέπουν την συγγραφή και διανομή των σχολικών βιβλίων ανοίγοντας το δρόμο για ένα διαφοροποιημένο σχολείο, ανοικτό και ευέλικτο στις ορέξεις της αγοράς.
Όσο και αν ηχεί εύηχα σε πολλούς το πρόγραμμα επαναχρησιμοποίησης των σχολικών βιβλίων, η αλήθεια είναι ότι προάγει την αμάθεια και την χρησιμοθηρική στάση προς την παιδεία. Σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας τα βιβλία πρέπει να επιστρέφονται «ώστε να επαναχρησιμοποιούνται από τους μαθητές κατά το επόμενο σχολικό έτος ή να επιστραφούν για πολτοποίηση». Είναι σαφές ότι διαμορφώνεται μια αντίληψη στους μαθητές ότι το βιβλίο μετά τη λήξη της σχολικής χρονιάς είναι άχρηστο. Και ότι είναι χρήσιμη η ανακύκλωση, η πολτοποίησή του!
Η κατάργηση του Οργανισμού Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων (ΟΕΔΒ) λίγο πριν αποχαιρετίσουμε το 2010 αποτελεί έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των μέτρων που πλήττουν την δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Είναι γνωστό, βέβαια, χωρίς επαρκείς διευκρινήσεις ότι το διδακτικό υλικό από εδώ και πέρα θα αποστέλλεται από φορέα, Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου που θα προκύψει από την μετεξέλιξη του Ερευνητικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών, χωρίς καμιά πρόβλεψη για την τύχη του συγκεκριμένου φορέα μετά τη λήξη της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης (ΕΣΠΑ) το 2013. Και το κυριότερο είναι ότι δεν έχει διευκρινιστεί αν τα βιβλία θα τυπώνονται ή θα διακινούνται με ευθύνη του συγκεκριμένου φορέα ή αν θα εκχωρηθεί ο σχεδιασμός, η παραγωγή και διανομή των σχολικών βιβλίων σε ιδιώτες.
Είναι προφανές ότι ανοίγει «πεδίον δόξης» και δράσης «λαμπρόν» για ιδιωτικά συμφέροντα. Ακόμα μεγαλύτερο θα είναι το βάρος αν η ηλεκτρονική διακίνηση και η έντυπη αναπαραγωγή των συγγραμμάτων περάσει στα ίδια τα σχολεία. Κι αυτό γιατί δεν έχουν επαρκείς πόρους. Οπότε τη δαπάνη της αγοράς βιβλίων αργά ή γρήγορα θα κληθούν να πληρώσουν οι γονείς. Και το οικονομικό κόστος θα είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι είναι τώρα. Γιατί είναι αλήθεια ότι ο ΟΕΔΒ, ένας οργανισμός που έχει πετύχει με ελάχιστο προσωπικό να εκδίδει και να αποστέλλει 1.200 τίτλους βιβλίων, 45 εκατομμύρια αντίτυπα με μέσο κόστος παραγωγής ανά βιβλίο τα 70 ή 80 λεπτά! Όλη αυτή η δραστηριότητα κοστίζει 26 εκατομμύρια ευρώ, όσο περίπου και η διαφημιστική καμπάνια για τα έργα του ΕΣΠΑ! Και είναι ηλίου φαεινότερον ότι ουδείς ιδιωτικός φορέας μπορεί να πετύχει τέτοιες τιμές.
Όλα αυτά τα μέτρα δεν εντάσσονται απλά σε μια λογική εξοικονόμησης πόρων. Αποτελούν την εξειδίκευση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης για ένα σχολείο φτηνό και πλήρως υποταγμένο στην αγορά. Ένα σχολείο που η «γνώση» από κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Σ’ αυτό το σχολείο οι νέες τεχνολογίες εμφανίζονται ως πανάκεια, ως το μαγικό ραβδί που λύνει όλα τα προβλήματα.
Πέρα από τους ποικίλους κινδύνους ενεδρεύει ο κίνδυνος της πλήρους εξάρτησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας από ψηφιακό υλικό. Έτσι, τα σχολικά βιβλία, ανεξάρτητα από τις ενστάσεις για το περιεχόμενο και την ποιότητά τους, υποβαθμίζονται. Το χειρότερο είναι ότι διασπάται ο ενιαίος χαρακτήρας των Προγραμμάτων Σπουδών που δεν προβλέπουν την συγγραφή και διανομή των σχολικών βιβλίων ανοίγοντας το δρόμο για ένα διαφοροποιημένο σχολείο, ανοικτό και ευέλικτο στις ορέξεις της αγοράς.
Όσο και αν ηχεί εύηχα σε πολλούς το πρόγραμμα επαναχρησιμοποίησης των σχολικών βιβλίων, η αλήθεια είναι ότι προάγει την αμάθεια και την χρησιμοθηρική στάση προς την παιδεία. Σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας τα βιβλία πρέπει να επιστρέφονται «ώστε να επαναχρησιμοποιούνται από τους μαθητές κατά το επόμενο σχολικό έτος ή να επιστραφούν για πολτοποίηση». Είναι σαφές ότι διαμορφώνεται μια αντίληψη στους μαθητές ότι το βιβλίο μετά τη λήξη της σχολικής χρονιάς είναι άχρηστο. Και ότι είναι χρήσιμη η ανακύκλωση, η πολτοποίησή του!
ΑΓΩΝΑΣ Ή ΓΚΟΛ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ;
ΕΘΝΟΣ (Επωνύμως) Παρ. 17 – 12 - 2010
Σε λίγες μέρες αποχαιρετάμε το 2010, που από τους κυρίαρχους της Ε.Ε. έχει ανακηρυχθεί με περίσσια υποκρισία σε «έτος κατά της φτώχειας». Και να που ο αγώνας ενάντια στη φτώχεια, τις κοινωνικές ανισότητες και τον αποκλεισμό μετατρέπεται σε θέαμα και γκολ από τους παγκόσμιους αστέρες του ποδοσφαίρου, όπως ο έδειξε ο ποδοσφαιρικός αγώνας της Τρίτης στα πλαίσια των φιλανθρωπικών εκδηλώσεων του ΟΗΕ «ενάντια στη φτώχεια».
Η λαμπερή βιτρίνα της φιλανθρωπίας προσπαθεί να ξεγελάσει . Η φιλανθρωπία στην επαιτεία που μαλακώνει την καρδιά, αλλά δεν εξαλείφει τη ζητιανιά. Το δέντρο της ελεημοσύνης που προσπαθεί να αναπλάσει τη βιτρίνα του γέρικου σώματος της κοινωνίας των ανισοτήτων και να κρύψει το δάσος της εκμετάλλευσης. Με πολύχρωμα σόου πασχίζει να μεταθέσει τις ευθύνες για το έμφυτο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, τη φτώχεια, προβάλλοντάς την σαν ατομική ευθύνη και όχι σαν προϊόν της πιο απάνθρωπης εκμετάλλευσης.
Στην Ευρώπη της «ανάπτυξης» και του πολιτισμού η φτώχεια έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις: περίπου 80 εκατομμύρια άτομα –δηλ. το 16% του πληθυσμού της ΕΕ– ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και συναντούν σοβαρά εμπόδια στην πρόσβαση στην απασχόληση, στην εκπαίδευση, στη στέγαση, καθώς και στις κοινωνικές και χρηματοδοτικές υπηρεσίες. Στην Ελλάδα η φτώχεια απειλεί το 19,7% του πληθυσμού της χώρας, ποσοστό που, σε απόλυτους αριθμούς, μεταφράζεται σε 845.000 νοικοκυριά με 2.147.108 μέλη. Την ίδια ώρα, παρατηρούνται έντονες οικονομικές ανισότητες, με το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού της χώρας να έχει 5,8 φορές μεγαλύτερο εισόδημα από το φτωχότερο 20% και το ¼ των φτωχών πολιτών να μην έχει καν χρήματα για αν καταναλώσει κρέας, κοτόπουλο, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας κάθε δεύτερη ημέρα. Τα στοιχεία προκύπτουν από την «Έρευνα εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών» που διενήργησε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛ.ΣΤΑΤ.) για το 2009.
Όλα αυτά π. Μ. (προ Μνημονίου).Γιατί η οικονομική κρίση και η εφαρμογή του Μνημονίου φέρνει πρωτοφανή φαινόμενα κοινωνικής αποσύνθεσης καθώς ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός ανέργων και κοινωνικά περιθωριοποιημένων οικογενειών θα αδυνατεί να ικανοποιήσει ακόμη και βασικές ανάγκες. Οι φτωχοί φτωχότεροι, γιατί σε συνθήκες κρίσης αυτοί θυσιάζονται για να φυσήξει ούρειος άνεμος προκειμένου να λειτουργήσει η αγορά με βάση τον νόμο του ανεξέλεγκτου πλουτισμού των λίγων
Η μάχη εναντίον της φτώχειας δεν μπορεί να δοθεί με όρους φιλανθρωπίας. Δεν μπορεί να δοθεί με γκολ από χρυσοπληρωμένους αστέρες, κάθε μεγαλόσχημους επιχειρηματίες – «φιλάνθρωπους» και επιχειρήσεις - ομάδες, όπως ο Ολυμπιακός, αλλά και άλλες, που αφήνει απλήρωτες τις αθλήτριες του βόλλεϋ και καταφεύγουν στα δικαστήρια. Τα λόγια των Αντόρνο - Χορκχάιμερ ταιριάζουν σε όσους πιστεύουν στην αλλαγή της κοινωνίας και στην ανθρώπινη ελευθερία. «Εμείς οι εχθροί της φιλανθρωπίας δεν θέλουμε να ταυτίσουμε τον άνθρωπο με τη δυστυχία, που η ύπαρξή της είναι αίσχος για μας. Πολύ ευαίσθητοι στην αδυναμία μας δεν θα παραδεχθούμε ποτέ ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι αντικείμενο ελέους». Αγώνες χρειάζονται κοινωνικοί ενάντια σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές που αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο ως μέσο, ως καύσιμη ύλη για την καπιταλιστική ανάπτυξη. Αγώνες για μια άλλη πολιτική με κέντρο τον άνθρωπο.
Σε λίγες μέρες αποχαιρετάμε το 2010, που από τους κυρίαρχους της Ε.Ε. έχει ανακηρυχθεί με περίσσια υποκρισία σε «έτος κατά της φτώχειας». Και να που ο αγώνας ενάντια στη φτώχεια, τις κοινωνικές ανισότητες και τον αποκλεισμό μετατρέπεται σε θέαμα και γκολ από τους παγκόσμιους αστέρες του ποδοσφαίρου, όπως ο έδειξε ο ποδοσφαιρικός αγώνας της Τρίτης στα πλαίσια των φιλανθρωπικών εκδηλώσεων του ΟΗΕ «ενάντια στη φτώχεια».
Η λαμπερή βιτρίνα της φιλανθρωπίας προσπαθεί να ξεγελάσει . Η φιλανθρωπία στην επαιτεία που μαλακώνει την καρδιά, αλλά δεν εξαλείφει τη ζητιανιά. Το δέντρο της ελεημοσύνης που προσπαθεί να αναπλάσει τη βιτρίνα του γέρικου σώματος της κοινωνίας των ανισοτήτων και να κρύψει το δάσος της εκμετάλλευσης. Με πολύχρωμα σόου πασχίζει να μεταθέσει τις ευθύνες για το έμφυτο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, τη φτώχεια, προβάλλοντάς την σαν ατομική ευθύνη και όχι σαν προϊόν της πιο απάνθρωπης εκμετάλλευσης.
Στην Ευρώπη της «ανάπτυξης» και του πολιτισμού η φτώχεια έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις: περίπου 80 εκατομμύρια άτομα –δηλ. το 16% του πληθυσμού της ΕΕ– ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και συναντούν σοβαρά εμπόδια στην πρόσβαση στην απασχόληση, στην εκπαίδευση, στη στέγαση, καθώς και στις κοινωνικές και χρηματοδοτικές υπηρεσίες. Στην Ελλάδα η φτώχεια απειλεί το 19,7% του πληθυσμού της χώρας, ποσοστό που, σε απόλυτους αριθμούς, μεταφράζεται σε 845.000 νοικοκυριά με 2.147.108 μέλη. Την ίδια ώρα, παρατηρούνται έντονες οικονομικές ανισότητες, με το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού της χώρας να έχει 5,8 φορές μεγαλύτερο εισόδημα από το φτωχότερο 20% και το ¼ των φτωχών πολιτών να μην έχει καν χρήματα για αν καταναλώσει κρέας, κοτόπουλο, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας κάθε δεύτερη ημέρα. Τα στοιχεία προκύπτουν από την «Έρευνα εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών» που διενήργησε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛ.ΣΤΑΤ.) για το 2009.
Όλα αυτά π. Μ. (προ Μνημονίου).Γιατί η οικονομική κρίση και η εφαρμογή του Μνημονίου φέρνει πρωτοφανή φαινόμενα κοινωνικής αποσύνθεσης καθώς ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός ανέργων και κοινωνικά περιθωριοποιημένων οικογενειών θα αδυνατεί να ικανοποιήσει ακόμη και βασικές ανάγκες. Οι φτωχοί φτωχότεροι, γιατί σε συνθήκες κρίσης αυτοί θυσιάζονται για να φυσήξει ούρειος άνεμος προκειμένου να λειτουργήσει η αγορά με βάση τον νόμο του ανεξέλεγκτου πλουτισμού των λίγων
Η μάχη εναντίον της φτώχειας δεν μπορεί να δοθεί με όρους φιλανθρωπίας. Δεν μπορεί να δοθεί με γκολ από χρυσοπληρωμένους αστέρες, κάθε μεγαλόσχημους επιχειρηματίες – «φιλάνθρωπους» και επιχειρήσεις - ομάδες, όπως ο Ολυμπιακός, αλλά και άλλες, που αφήνει απλήρωτες τις αθλήτριες του βόλλεϋ και καταφεύγουν στα δικαστήρια. Τα λόγια των Αντόρνο - Χορκχάιμερ ταιριάζουν σε όσους πιστεύουν στην αλλαγή της κοινωνίας και στην ανθρώπινη ελευθερία. «Εμείς οι εχθροί της φιλανθρωπίας δεν θέλουμε να ταυτίσουμε τον άνθρωπο με τη δυστυχία, που η ύπαρξή της είναι αίσχος για μας. Πολύ ευαίσθητοι στην αδυναμία μας δεν θα παραδεχθούμε ποτέ ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι αντικείμενο ελέους». Αγώνες χρειάζονται κοινωνικοί ενάντια σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές που αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο ως μέσο, ως καύσιμη ύλη για την καπιταλιστική ανάπτυξη. Αγώνες για μια άλλη πολιτική με κέντρο τον άνθρωπο.
ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ Δ.Ν.Τ.
ΕΘΝΟΣ (Επωνύμως) Παρ. 3 – 12 - 2010
Πίσω από εύηχες λέξεις «αυτοτέλεια», «κοινωνική λογοδοσία», «σύνδεση με την κοινωνία και την οικονομία» κρύβονται αλλαγές που ιδιωτικοποιούν τα πανεπιστήμια. Το «αυτοτελές» πανεπιστήμιο θα πρέπει να αναζητήσει πόρους για την λειτουργία του. Εδώ ας μην γελιόμαστε: οι πιο συνήθεις πόροι είναι οι ίδιοι οι φοιτητές που θα κληθούν για να πληρώσουν τις σπουδές τους. Η εμπειρία των μεταπτυχιακών στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες, όπως δείχνουν και οι κινητοποιήσεις των φοιτητών σε Ιταλία, Αγγλία, όπου οι φοιτητές πληρώνουν δίδακτρα, είναι διδακτική.
Αλλάζει το περιεχόμενο του πανεπιστημίου. Από χώρος ελεύθερης σκέψης και έρευνας το πανεπιστήμιο μετατρέπεται σε χώρο κατάρτισης με βάση τις ανάγκες της αγοράς. Η «ανταπόκριση στις αλλαγές της παγκοσμιοποίησης» είναι η πλήρης εναρμόνιση με τις επιταγές των διεθνών οργανισμών (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ). Στον κεντρικό πυρήνα τους αντιμετωπίζουν την παιδεία ως εμπόρευμα / υπηρεσίες εκπαίδευσης, και ως τέτοιες πρέπει να υπόκεινται στους κανόνες της αγοράς, τους φοιτητές ως πελάτες που αγοράζουν αυτές τις υπηρεσίες και τους φορείς που τις παράγουν ως επιχειρήσεις.
Το δημόσιο πανεπιστήμιο τείνει, λοιπόν, να αντιμετωπίζεται σαν μια επιχείρηση που οφείλει να βρει τρόπους, ώστε να επιπλεύσει σε συνθήκες οξύτατου ανταγωνισμού. Αυτό, για το Υπουργείο Παιδείας, σημαίνει ότι τα ΑΕΙ οφείλουν να αλλάξουν τη «χρηματοδοτική τους κουλτούρα» και να απελευθερωθούν από τα «δεσμά» της δημόσιας χρηματοδότησης, να διευρύνουν τη συνεργασία τους με την αγορά και τους εργοδότες. Με αυτό προετοιμάζουν το έδαφος για την επιβολή διδάκτρων, τη μετατροπή του φοιτητή σε «πελάτη» που «αγοράζει υπηρεσίες εκπαίδευσης».
Με την αλλαγή στον τρόπο χρηματοδότησης των Πανεπιστημίων, (Ανεξάρτητη Αρχή Χρηματοδότησης των Πανεπιστημίων!), που ήδη έχει περικοπεί κατά 40%, η χρηματοδότηση θα καθορίζεται από συμφωνηθέντα κριτήρια απόδοσης και θα εξαρτάται από την κατάταξή τους από «διεθνείς οίκους αξιολόγησης». Με όχημα το μηχανισμό της λεγόμενης «αξιολόγησης» και, βάσει αυτής, χρηματοδότησής τους τα Πανεπιστήμια εκβιάζονται να υποταχθούν στους νόμους της αγοράς. Εκβιάζονται να δημιουργήσουν πεδία ζήτησης των «υπηρεσιών» τους εργαλειοποιώντας πλήρως τη διδασκαλία και την έρευνα.
Επιπλέον ανατρέπεται πλήρως η έννοια του Τμήματος και του πτυχίου που αυτό χορηγούσε. Βασική ακαδημαϊκή μονάδα θα είναι η Σχολή και αυτή θα δίνει στα πτυχία. Οι φοιτητές θα εισάγονται σε Σχολές και όχι τμήματα. Η αντίληψη των προγραμμάτων σπουδών ως ενοτήτων εντός μιας Σχολής θα ενισχύσει τις τάσεις εξατομίκευσης του πτυχίου και υποκατάστασής του από έναν ατομικό φάκελο προσόντων. Η αποδόμηση των πτυχίων επιτείνεται και από την πλήρη εισαγωγή του νέου «Εθνικού Πλαισίου Προσόντων» (NQF). Στο ίδιο πλαίσιο και όλο το φάσμα των ρυθμίσεων με τις οποίες αναγνωρίζονται ουσιαστικά ως τμήμα της Ανώτατης Εκπαίδευσης τα ιδιωτικά κολλέγια και τους αποδίδονται ανάλογα επαγγελματικά δικαιώματα.
Η αποδόμηση του δημόσιου πανεπιστημίου ολοκληρώνεται με τον « Καλλικράτη» για τα Πανεπιστήμια. Τα «Περιφερειακά Συμβούλια», θα επιβάλουν τη συρρίκνωση της δημόσιας και δωρεάν ανώτατης εκπαίδευσης, με την κατάργηση και συγχώνευση Πανεπιστημίων και Τμημάτων και τη δημιουργία «Ιδρυμάτων πολλών ταχυτήτων».
Πίσω από εύηχες λέξεις «αυτοτέλεια», «κοινωνική λογοδοσία», «σύνδεση με την κοινωνία και την οικονομία» κρύβονται αλλαγές που ιδιωτικοποιούν τα πανεπιστήμια. Το «αυτοτελές» πανεπιστήμιο θα πρέπει να αναζητήσει πόρους για την λειτουργία του. Εδώ ας μην γελιόμαστε: οι πιο συνήθεις πόροι είναι οι ίδιοι οι φοιτητές που θα κληθούν για να πληρώσουν τις σπουδές τους. Η εμπειρία των μεταπτυχιακών στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες, όπως δείχνουν και οι κινητοποιήσεις των φοιτητών σε Ιταλία, Αγγλία, όπου οι φοιτητές πληρώνουν δίδακτρα, είναι διδακτική.
Αλλάζει το περιεχόμενο του πανεπιστημίου. Από χώρος ελεύθερης σκέψης και έρευνας το πανεπιστήμιο μετατρέπεται σε χώρο κατάρτισης με βάση τις ανάγκες της αγοράς. Η «ανταπόκριση στις αλλαγές της παγκοσμιοποίησης» είναι η πλήρης εναρμόνιση με τις επιταγές των διεθνών οργανισμών (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ). Στον κεντρικό πυρήνα τους αντιμετωπίζουν την παιδεία ως εμπόρευμα / υπηρεσίες εκπαίδευσης, και ως τέτοιες πρέπει να υπόκεινται στους κανόνες της αγοράς, τους φοιτητές ως πελάτες που αγοράζουν αυτές τις υπηρεσίες και τους φορείς που τις παράγουν ως επιχειρήσεις.
Το δημόσιο πανεπιστήμιο τείνει, λοιπόν, να αντιμετωπίζεται σαν μια επιχείρηση που οφείλει να βρει τρόπους, ώστε να επιπλεύσει σε συνθήκες οξύτατου ανταγωνισμού. Αυτό, για το Υπουργείο Παιδείας, σημαίνει ότι τα ΑΕΙ οφείλουν να αλλάξουν τη «χρηματοδοτική τους κουλτούρα» και να απελευθερωθούν από τα «δεσμά» της δημόσιας χρηματοδότησης, να διευρύνουν τη συνεργασία τους με την αγορά και τους εργοδότες. Με αυτό προετοιμάζουν το έδαφος για την επιβολή διδάκτρων, τη μετατροπή του φοιτητή σε «πελάτη» που «αγοράζει υπηρεσίες εκπαίδευσης».
Με την αλλαγή στον τρόπο χρηματοδότησης των Πανεπιστημίων, (Ανεξάρτητη Αρχή Χρηματοδότησης των Πανεπιστημίων!), που ήδη έχει περικοπεί κατά 40%, η χρηματοδότηση θα καθορίζεται από συμφωνηθέντα κριτήρια απόδοσης και θα εξαρτάται από την κατάταξή τους από «διεθνείς οίκους αξιολόγησης». Με όχημα το μηχανισμό της λεγόμενης «αξιολόγησης» και, βάσει αυτής, χρηματοδότησής τους τα Πανεπιστήμια εκβιάζονται να υποταχθούν στους νόμους της αγοράς. Εκβιάζονται να δημιουργήσουν πεδία ζήτησης των «υπηρεσιών» τους εργαλειοποιώντας πλήρως τη διδασκαλία και την έρευνα.
Επιπλέον ανατρέπεται πλήρως η έννοια του Τμήματος και του πτυχίου που αυτό χορηγούσε. Βασική ακαδημαϊκή μονάδα θα είναι η Σχολή και αυτή θα δίνει στα πτυχία. Οι φοιτητές θα εισάγονται σε Σχολές και όχι τμήματα. Η αντίληψη των προγραμμάτων σπουδών ως ενοτήτων εντός μιας Σχολής θα ενισχύσει τις τάσεις εξατομίκευσης του πτυχίου και υποκατάστασής του από έναν ατομικό φάκελο προσόντων. Η αποδόμηση των πτυχίων επιτείνεται και από την πλήρη εισαγωγή του νέου «Εθνικού Πλαισίου Προσόντων» (NQF). Στο ίδιο πλαίσιο και όλο το φάσμα των ρυθμίσεων με τις οποίες αναγνωρίζονται ουσιαστικά ως τμήμα της Ανώτατης Εκπαίδευσης τα ιδιωτικά κολλέγια και τους αποδίδονται ανάλογα επαγγελματικά δικαιώματα.
Η αποδόμηση του δημόσιου πανεπιστημίου ολοκληρώνεται με τον « Καλλικράτη» για τα Πανεπιστήμια. Τα «Περιφερειακά Συμβούλια», θα επιβάλουν τη συρρίκνωση της δημόσιας και δωρεάν ανώτατης εκπαίδευσης, με την κατάργηση και συγχώνευση Πανεπιστημίων και Τμημάτων και τη δημιουργία «Ιδρυμάτων πολλών ταχυτήτων».
ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: ΤΟ ΑΔΙΚΑΙΩΤΟ ΤΡΙΠΤΥΧΟ
ΕΘΝΟΣ (Επωνύμως), Παρ. 19 – 11 - 2010
Τα ιδανικά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όπως εκφράζονται από το συμπυκνωμένο τρίπτυχο «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» παραμένουν αδικαίωτα διατηρώντας την ιστορικότητά τους και εκφράζοντας σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες.
Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης η νέα «χούντα» της αγοράς και του Δ.Ν.Τ. βάζει στον γύψο με το κακόφημο μνημόνιο κι αυτήν ακόμα την αστική δημοκρατία. Η κυβερνητική πολιτική, όπως εξυφαίνεται από τις Βρυξέλλες και το Δ.Ν.Τ. κατεδαφίζει δικαιώματα και κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα, όπως η μόνιμη και σταθερή εργασία , το οκτάωρο, οι συλλογικές συμβάσεις. Η δημόσια κοινωνική ασφάλιση. Ιδιωτικοποιεί τις κοινωνικές υπηρεσίες (υγεία, παιδεία, πρόνοια), ξεπουλά την δημόσια περιουσία και «απελευθερώνει» τις απολύσεις, βυθίζοντας στην φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση ευρύτατα λαϊκά στρώματα. Δικαιώνοντας έτσι αυτό που τονιζόταν στην ανακοίνωση της Σ.Ε. των φοιτητών του Πολυτεχνείου: «Έχουν δεμένους χειροπόδαρα τους εργάτες κι όλους τους μισθοσυντήρητους και τούτο για να μπορέσουν να περάσουν τα αντιλαϊκά τους μέτρα και να εκμεταλλευτούν ασύδοτα τον λαό»! Γι αυτό και το αίτημα για «ψωμί» που συμβολίζει τις υλικές ανάγκες των εργαζομένων, είναι δραματικά επίκαιρο.
Ταυτοχρόνως το αίτημα για μια καθολική δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση που να αγκαλιάζει όλα τα παιδιά βρίσκει την ιστορική αναφορά στο ανθρωπιστικό όραμα για μια λαϊκή παιδεία, όπως αποτυπώθηκε στα ντοκουμέντα του Νοέμβρη, ενάντια στην Παιδεία για «λίγους και εκλεκτούς» που υποτάσσεται στους νόμους της αγοράς. Η εκπαιδευτική πολιτική επιχειρεί να συρρικνώσει τις ήδη χαμηλές δαπάνες για την παιδεία οικοδομώντας το «σχολείο της αγοράς» και το «πανεπιστήμιο – επιχείρηση» υποβαθμίζοντας τη μόρφωση σε πανάκριβες δεξιότητες δια βίου ειδίκευσης και κατάρτισης. Διαμορφώνει μια εκπαίδευση που είναι μακριά από τα δικαιώματα και τις ανάγκες των νέων, αδυνατώντας να προάγει την κριτική σκέψη και να διαμορφώσει ελεύθερους και σκεπτόμενους πολίτες. Κάτω από τους ήχους των ειδωλολατρών της αγοράς και του Δ.Ν.Τ. παραμονεύει ο κίνδυνος ένα μεγάλο τμήμα των μαθητών να μετατραπεί σε «παπαγαλάκια» της των οικονομικών δεικτών και της κερδοθηρίας, έτσι ώστε να αποτελέσουν τα αυριανά άσπρα και ασπόνδυλα κολάρα της πολιτικής και της κοινωνίας.
«Η εγκαθίδρυση της Λαϊκής κυριαρχίας συνδέεται αναπόσπαστα με την Εθνική Ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα, που χρόνια στηρίζουν την τυραννία της χώρας μας», έγραφε η διακήρυξη της Σ.Ε. του Πολυτεχνείου. Τα παραπάνω είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Η κυβερνητική πολιτική της εκχώρησης «τμήματος της εθνικής κυριαρχίας», όπως κυνικά διαλαλεί ο πρωθυπουργός, εντείνει την εξάρτηση της Ελλάδας από ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε., απειλεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, όπως επιβεβαιώνουν και οι πρόσφατες εξελίξεις στο Αιγαίο, ενώ υπονομεύει την υπόθεση της Κύπρου αναπαράγοντας τα διχοτομικά σχέδια τύπου Ανάν.
Τριάντα επτά χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου , λαός και νεολαία καλούνται να βαδίσουν ξανά στο δρόμο του Νοέμβρη για «ψωμί – παιδεία – ελευθερία». Για την ανατροπή, δηλαδή, του μνημονίου και την υπεράσπιση των οικονομικών, μορφωτικών και πολιτικών δικαιωμάτων.
Τα ιδανικά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όπως εκφράζονται από το συμπυκνωμένο τρίπτυχο «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» παραμένουν αδικαίωτα διατηρώντας την ιστορικότητά τους και εκφράζοντας σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες.
Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης η νέα «χούντα» της αγοράς και του Δ.Ν.Τ. βάζει στον γύψο με το κακόφημο μνημόνιο κι αυτήν ακόμα την αστική δημοκρατία. Η κυβερνητική πολιτική, όπως εξυφαίνεται από τις Βρυξέλλες και το Δ.Ν.Τ. κατεδαφίζει δικαιώματα και κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα, όπως η μόνιμη και σταθερή εργασία , το οκτάωρο, οι συλλογικές συμβάσεις. Η δημόσια κοινωνική ασφάλιση. Ιδιωτικοποιεί τις κοινωνικές υπηρεσίες (υγεία, παιδεία, πρόνοια), ξεπουλά την δημόσια περιουσία και «απελευθερώνει» τις απολύσεις, βυθίζοντας στην φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση ευρύτατα λαϊκά στρώματα. Δικαιώνοντας έτσι αυτό που τονιζόταν στην ανακοίνωση της Σ.Ε. των φοιτητών του Πολυτεχνείου: «Έχουν δεμένους χειροπόδαρα τους εργάτες κι όλους τους μισθοσυντήρητους και τούτο για να μπορέσουν να περάσουν τα αντιλαϊκά τους μέτρα και να εκμεταλλευτούν ασύδοτα τον λαό»! Γι αυτό και το αίτημα για «ψωμί» που συμβολίζει τις υλικές ανάγκες των εργαζομένων, είναι δραματικά επίκαιρο.
Ταυτοχρόνως το αίτημα για μια καθολική δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση που να αγκαλιάζει όλα τα παιδιά βρίσκει την ιστορική αναφορά στο ανθρωπιστικό όραμα για μια λαϊκή παιδεία, όπως αποτυπώθηκε στα ντοκουμέντα του Νοέμβρη, ενάντια στην Παιδεία για «λίγους και εκλεκτούς» που υποτάσσεται στους νόμους της αγοράς. Η εκπαιδευτική πολιτική επιχειρεί να συρρικνώσει τις ήδη χαμηλές δαπάνες για την παιδεία οικοδομώντας το «σχολείο της αγοράς» και το «πανεπιστήμιο – επιχείρηση» υποβαθμίζοντας τη μόρφωση σε πανάκριβες δεξιότητες δια βίου ειδίκευσης και κατάρτισης. Διαμορφώνει μια εκπαίδευση που είναι μακριά από τα δικαιώματα και τις ανάγκες των νέων, αδυνατώντας να προάγει την κριτική σκέψη και να διαμορφώσει ελεύθερους και σκεπτόμενους πολίτες. Κάτω από τους ήχους των ειδωλολατρών της αγοράς και του Δ.Ν.Τ. παραμονεύει ο κίνδυνος ένα μεγάλο τμήμα των μαθητών να μετατραπεί σε «παπαγαλάκια» της των οικονομικών δεικτών και της κερδοθηρίας, έτσι ώστε να αποτελέσουν τα αυριανά άσπρα και ασπόνδυλα κολάρα της πολιτικής και της κοινωνίας.
«Η εγκαθίδρυση της Λαϊκής κυριαρχίας συνδέεται αναπόσπαστα με την Εθνική Ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα, που χρόνια στηρίζουν την τυραννία της χώρας μας», έγραφε η διακήρυξη της Σ.Ε. του Πολυτεχνείου. Τα παραπάνω είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Η κυβερνητική πολιτική της εκχώρησης «τμήματος της εθνικής κυριαρχίας», όπως κυνικά διαλαλεί ο πρωθυπουργός, εντείνει την εξάρτηση της Ελλάδας από ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε., απειλεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, όπως επιβεβαιώνουν και οι πρόσφατες εξελίξεις στο Αιγαίο, ενώ υπονομεύει την υπόθεση της Κύπρου αναπαράγοντας τα διχοτομικά σχέδια τύπου Ανάν.
Τριάντα επτά χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου , λαός και νεολαία καλούνται να βαδίσουν ξανά στο δρόμο του Νοέμβρη για «ψωμί – παιδεία – ελευθερία». Για την ανατροπή, δηλαδή, του μνημονίου και την υπεράσπιση των οικονομικών, μορφωτικών και πολιτικών δικαιωμάτων.
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ
ΕΘΝΟΣ (Επωνύμως), Παρ. 5- 11- 2010
Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές έχουν πιο έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά από κάθε άλλη φορά στις σημερινές συνθήκες εξάρτησης από Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε. με την εφαρμογή του Μνημονίου. Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι από την ψήφιση του νόμου 8552/2010 για τον Καλλικράτη μέχρι και σήμερα τελευταία μέρα της προεκλογικής περιόδου ουσιαστική συζήτηση δεν έχει γίνει. Πέρα από τις ωραιολογίες για «αποκέντρωση», η αλήθεια είναι ότι όλο και περισσότερο απομακρύνονται οι πολίτες από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Με άλλα λόγια, όσο περισσότερες εξουσίες αποκτούν οι δήμοι, τόσο περισσότερο δένονται με την κεντρική εξουσία και απομακρύνονται από τους πολίτες. Όσο κι αν ακούγεται ως παράδοξο το σύγχρονο κράτος επιδιώκει να γίνει πιο συγκεντρωτικό μέσα από την «αποκέντρωσή» του. Αυτό εξάλλου αποδεικνύεται από την θεσμοθέτηση των 7 κρατικών διοικήσεων που είναι ευρύτερες των 13 αιρετών περιφερειών και εξειδικεύουν της βασικές κατευθυντήριες γραμμές της κυβέρνησης σε σημαντικούς τομείς.
Δε χρειάζονται πολλά για να αποδειχθεί ότι «Καλλικράτης» και δημοκρατία με την ουσιαστική έννοια του όρου δε συμβιβάζονται. Το παλιό πλειοψηφικό σύστημα εκλογών επανέρχεται. Κάθε άλλο παρά αναλογική θα είναι η εκπροσώπηση, αφού ο πρώτος συνδυασμός πριμοδοτείται με τα 3/5 των εδρών των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων. Στην ουσία εμποδίχονται μικροί συνδυασμοί και υποψήφιοι έξω από τον αστερισμό των κομμάτων εξουσίας. Τόση πολλή δημοκρατία και αυτοδιοίκηση πως θα την …αντέξουξουμε;
Αυτό που ουσιαστικά γίνεται δεν είναι «αποκέντρωση», αλλά «αποσυμπύκνωση» ή καλύτερα «αποκένωση του κράτους». Για την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη πολιτική σε παγκόσμιο επίπεδο «καλό κράτος σημαίνει μικρό κράτος». Αυτό σημαίνει ότι η κεντρική εξουσία μεταθέτει τις ευθύνες και τα βάρη για τις κοινωνικές δαπάνες στην υγεία ,την παιδεία στις πλάτες των Ο.Τ.Α. διευκολύνοντας έτσι την εμπορευματοποίησή τους και το πέρασμά τους στα χέρια ιδιωτικών επιχειρήσεων. Κυρίως με την ανάληψη έργων σε τοπικό επίπεδο με τις Συμπράξεις Δημόσιου – Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) δημιουργούνται ευνοϊκές συνθήκες για αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Είναι αλήθεια ότι οι δήμοι διαχειρίζονται τεράστια κεφάλαια, έχουν πόρους, μόνο που αυτοί προέρχονται από πρόσθετη φορολογία των πολιτών λειτουργώντας με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και ως φορείς αποκέντρωσης της …διαφθοράς. Ολοένα και περισσότεροι δήμοι είναι καταχρεωμένοι λόγω της κακοδιαχείρισης και εκχωρούν όλο και περισσότερες λειτουργίες στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Μνημόνιο και «Καλλικράτης» συνδέονται άρρηκτα. Το μνημόνιο επιβάλλει συγκεκριμένες πολιτικές στην «τοπική αυτοδιοίκηση». Ενδεικτικά στους οικονομικούς στόχους προβλέπεται η μείωση κατά 1,5 δις. ευρώ των δαπανών για την «Τοπική Αυτοδιοίκηση» για τα έτη 2011 – 2013. Από την άλλη ας μην ξεχνάμε ότι ούτε οι θεσμοθετημένοι πόροι αποδίδονται. Χαρακτηριστικό είναι ότι το σύνολο των εσόδων των νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων και των δήμων δεν ξεπερνά το 3,5% του κρατικού προϋπολογισμού, ενώ αίτημα της ΚΕΔΚΕ είναι το 12% από το 1975.
Τον δρόμο για να περάσουμε μέσα από τις Συμπληγάδες του Μνημονίου και του «Καλλικράτη» τον δείχνουν οι Γάλλοι εργαζόμενοι, αλλά και οι μεθαυριανές κάλπες μπορεί να δείξουν πολλά.
Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές έχουν πιο έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά από κάθε άλλη φορά στις σημερινές συνθήκες εξάρτησης από Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε. με την εφαρμογή του Μνημονίου. Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι από την ψήφιση του νόμου 8552/2010 για τον Καλλικράτη μέχρι και σήμερα τελευταία μέρα της προεκλογικής περιόδου ουσιαστική συζήτηση δεν έχει γίνει. Πέρα από τις ωραιολογίες για «αποκέντρωση», η αλήθεια είναι ότι όλο και περισσότερο απομακρύνονται οι πολίτες από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Με άλλα λόγια, όσο περισσότερες εξουσίες αποκτούν οι δήμοι, τόσο περισσότερο δένονται με την κεντρική εξουσία και απομακρύνονται από τους πολίτες. Όσο κι αν ακούγεται ως παράδοξο το σύγχρονο κράτος επιδιώκει να γίνει πιο συγκεντρωτικό μέσα από την «αποκέντρωσή» του. Αυτό εξάλλου αποδεικνύεται από την θεσμοθέτηση των 7 κρατικών διοικήσεων που είναι ευρύτερες των 13 αιρετών περιφερειών και εξειδικεύουν της βασικές κατευθυντήριες γραμμές της κυβέρνησης σε σημαντικούς τομείς.
Δε χρειάζονται πολλά για να αποδειχθεί ότι «Καλλικράτης» και δημοκρατία με την ουσιαστική έννοια του όρου δε συμβιβάζονται. Το παλιό πλειοψηφικό σύστημα εκλογών επανέρχεται. Κάθε άλλο παρά αναλογική θα είναι η εκπροσώπηση, αφού ο πρώτος συνδυασμός πριμοδοτείται με τα 3/5 των εδρών των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων. Στην ουσία εμποδίχονται μικροί συνδυασμοί και υποψήφιοι έξω από τον αστερισμό των κομμάτων εξουσίας. Τόση πολλή δημοκρατία και αυτοδιοίκηση πως θα την …αντέξουξουμε;
Αυτό που ουσιαστικά γίνεται δεν είναι «αποκέντρωση», αλλά «αποσυμπύκνωση» ή καλύτερα «αποκένωση του κράτους». Για την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη πολιτική σε παγκόσμιο επίπεδο «καλό κράτος σημαίνει μικρό κράτος». Αυτό σημαίνει ότι η κεντρική εξουσία μεταθέτει τις ευθύνες και τα βάρη για τις κοινωνικές δαπάνες στην υγεία ,την παιδεία στις πλάτες των Ο.Τ.Α. διευκολύνοντας έτσι την εμπορευματοποίησή τους και το πέρασμά τους στα χέρια ιδιωτικών επιχειρήσεων. Κυρίως με την ανάληψη έργων σε τοπικό επίπεδο με τις Συμπράξεις Δημόσιου – Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) δημιουργούνται ευνοϊκές συνθήκες για αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Είναι αλήθεια ότι οι δήμοι διαχειρίζονται τεράστια κεφάλαια, έχουν πόρους, μόνο που αυτοί προέρχονται από πρόσθετη φορολογία των πολιτών λειτουργώντας με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και ως φορείς αποκέντρωσης της …διαφθοράς. Ολοένα και περισσότεροι δήμοι είναι καταχρεωμένοι λόγω της κακοδιαχείρισης και εκχωρούν όλο και περισσότερες λειτουργίες στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Μνημόνιο και «Καλλικράτης» συνδέονται άρρηκτα. Το μνημόνιο επιβάλλει συγκεκριμένες πολιτικές στην «τοπική αυτοδιοίκηση». Ενδεικτικά στους οικονομικούς στόχους προβλέπεται η μείωση κατά 1,5 δις. ευρώ των δαπανών για την «Τοπική Αυτοδιοίκηση» για τα έτη 2011 – 2013. Από την άλλη ας μην ξεχνάμε ότι ούτε οι θεσμοθετημένοι πόροι αποδίδονται. Χαρακτηριστικό είναι ότι το σύνολο των εσόδων των νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων και των δήμων δεν ξεπερνά το 3,5% του κρατικού προϋπολογισμού, ενώ αίτημα της ΚΕΔΚΕ είναι το 12% από το 1975.
Τον δρόμο για να περάσουμε μέσα από τις Συμπληγάδες του Μνημονίου και του «Καλλικράτη» τον δείχνουν οι Γάλλοι εργαζόμενοι, αλλά και οι μεθαυριανές κάλπες μπορεί να δείξουν πολλά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)