ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Του Γιώργου Κ. Καββαδία* Η 5η Οκτωβρίου είναι η παγκόσμια μέρα των εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί στις σημερινές συνθήκες διαπιστώνουν ότι ολοένα και περισσότερο ασκούν έναν πολύ δύσκολο έργο. Το παιδαγωγικό φορτίο γίνεται βαρύτερο, αφού η εκπαιδευτική πολιτική υπό την αιγίδα της Τρόϊκας αποδομώντας το δημόσιο σχολείο διαμορφώνει το φτηνό σχολείο που επιδιώκει να διαμορφωσει τους μαθητές σε ευέλικτους και πειθήνιους απασχολήσιμους. Ταυτόχρονα το σχολείο γίνεται όλο και πιο στενάχωρο, αυταρχικό και απωθητικό για εκπαιδευτικούς και μαθητές. Ακόμα πιο δύσκολες έως δραματικές είναι οι συνθήκες στις σχολικές αίθουσες, αφού η κυρίαρχη πολιτική φορτώνει τα βάρη στους ασθενέστερους, με αποτέλεσμα ο υποσιτισμός και η ψυχολογική επιβάρυνση των μαθητών να κάνουν πιο δύσκολη τη «διαχείριση της τάξης». Αν συνυπολογίσει κανείς και τη συρρίκνωση των αποδοχών των εκπαιδευτικών κάτω από τα όρια της φτώχειας απόρροια μιας πολιτικής απαξίωσής τους που θέλει τον δάσκαλο φτωχό, άβουλο και υποταγμένο υπάλληλο, τότε θα διαπιστώσει την γκρίζα πραγματικότητα. Ίσως, όμως, αυτές οι δυσκολίες να βοηθούν στην αυτογνωσία των εκπαιδευτικών που προϋποθέτει την αμφισβήτηση του «επίσημου ρόλου» και την ανατροπή των κοινωνικών και εκπαιδευτικών παραγόντων που θεμελιώνουν το «σχολείο των δυσαρεστημένων». Ο εκπαιδευτικός ως «δρων υποκείμενο» δεν μπορεί να βολεύεται με το ρόλο του «υπαλλήλου ιδεολογίας» και διεκπεραιωτή των εξετάσεων. Σφυρηλατώντας, λοιπόν, την κοινωνική συνείδηση του οφείλει να είναι στρατευμένος στην υπόθεση της παιδείας και της κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης. Αν θέλει να σμιλέψει ψυχές, ας ακολουθήσει την προτροπή του ποιητή: «Σκάψε βαθειά. Τι κι' αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;» (Κ. Παλαμάς). Ακόμα και στο «σχολείο των δυσαρεστημένων» που παράγει «παραμελημένα παιδιά» έχει τη δυνατότητα παρεμβαίνοντας στην εκπαιδευτική διαδικασία να υπονομεύσει την ανταγωνιστική σχολική ατμόσφαιρα, δημιουργώντας όρους συνεργασίας επιβραβεύοντας τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη. Δεν αστυνομεύει και δεν επιτηρεί την εκπαιδευτική διαδικασία. Με άλλα λόγια δεν ξέρει μόνο να μιλάει και να μεταδίδει, ξέρει πρώτα απ’ όλα να ακούει. Αμφισβητώντας στην πράξη τη λειτουργία του σχολείου που παράγει «παραμελημένα παιδιά» επιλέγει το ρόλο του εμψυχωτή. Να μη διστάζει να μιλά σε μαθητές και γονείς με απλά λόγια για τα εκπαιδευτικά προβλήματα, για τη φτώχεια και την ανεργία, για το μέλλον που ετοιμάζει ο σύγχρονος Ηρώδης, για το φασισμό που καραδοκεί, για την κοινότητα συμφερόντων μαθητών – δασκάλων- εργαζομένων, για τους αναγκαίους αγώνες που πρέπει να γίνουν. «Ο Δάσκαλος Ένας νεαρός μαθητής πλησίασε έναν Δάσκαλο Ζεν και τον ρώτησε για το πως θα πρέπει να προετοιμαστεί για την εκπαίδευσή του. Ο Δάσκαλος τότε του είπε «Σκέψου με ως μια καμπάνα. Αν με χτυπήσεις ελαφρά, θα λάβεις ένα μικρούτσικο σφυριγματάκι. Αν με χτυπήσεις δυνατά, θα λάβεις ένα δυνατό και καθαρό καμπάνισμα» (Ιστορίες Ζεν) Γι΄αυτό διδασκαλία δεν μπορεί να αποτελέσει ο ξύλινος μονόλογος στις μουντές και ψυχρές αίθουσες. Γι αυτό ας δώσουμε στις τάξεις ένα άλλο χρώμα πιο ανθρώπινο, πιο ζωηρό, πιο κοινωνικό. Ας δώσουμε στους μαθητές τη δυνατότητα να διακοσμήσουν οι ίδιοι την τάξη τους, να φέρουν αφίσες, βιβλία, περιοδικά που αγαπούν και διαβάζουν σε αυτήν. Αν δεν υπάρχει πρόβλημα με το μέγεθος της αίθουσας και τον αριθμό των μαθητών αλλάζουμε τη διάταξη των θρανίων. Φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να έχουμε την αυταπάτη ότι οι αναγκαίες διδακτικές μας παρεμβάσεις που κινούνται προς την κατεύθυνση ενός άλλου σχολείου αρκούν για να αλλάξουν το σχολείο. Δημιουργούν ρωγμές στο σύστημα και διαμορφώνουν τους όρους να σκεφθεί η νέα γενιά κριτικά προκειμένου να αποκτήσει τα όπλα για να αλλάξει τον κόσμο. Το σχολείο αλλάζει αλλάζοντας την κοινωνία! Γι΄αυτό ο εκπαιδευτικός αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα της συμμετοχής του στα συνδικαλιστικά όργανα γυρίζοντας τις πλάτες στους συμβιβασμένους – ιδιοτελείς. Οργανώνει επιτροπές αγώνα με δραστήριους – δυσαρεστημένους, αλλάζοντας τους καταθλιπτικούς συσχετισμούς. Αγωνίζεται αδιάκοπα να πείσει τους άλλους ότι δεν πρέπει να περιμένουν να ακούσουν καμπάνες για να σηκωθούν από τον ύπνο. Δείχνει υπομονή και επιμονή γνωρίζοντας ότι ο αγώνας είναι δίκαιος, μακρύς και επίμονος, ότι ο αντίπαλος φαντάζει μεγάλος μόνο επειδή ο κόσμοος της εργασίας είναι γονατισμένος. Δίνει το χέρι σε όποιον πασχίζει να σηκωθεί τονίζοντας ότι ο αγώνας είναι η μοναδική ελπίδα για να αποδράσουμε από τη σημερινή βαρβαρότητα.

ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ Από τον Γιώργο Κ. Καββαδία, εκπαιδευτικό – ερευνητή.http://gkavadias.blogspot.com ΕΘΝΟΣ – «Επωνύμως», Παρασκευή 21 – 9 – 2013 Σην κόλαση του Δάντη υπάρχει η επιγραφή: «Εσείς που μπαίνετε, ξεχάστε κάθε ελπίδα». Αυτό περιγράφει και τη σημερινή πραγματικότητα, αφού ο λαός και η χώρα αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη μεταπολεμική οικονομική και κοινωνική οπισθοδρόμηση. Όσο πιστευτές ήταν οι προεκλογικές δεσμεύσεις για «επαναδιαπραγμάτευση», άλλο τόσο πιστευτές είναι και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού ότι: «Αυτά θα είναι και τα τελευταία μέτρα. Δεν θα υπάρξουν άλλα!». Είναι φανερό ότι η επίθεση έχει βάθος χρόνου μέχρι να φυσήξει ούρειος άνεμος για υψηλότερη κερδοφορία του κεφαλαίου. Παράλληλα όλο και πιο έντονα δηλώνεται ότι στόχος της κυβερνητικής πολιτικής είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε μια απέραντη Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ) που αυτό θα σημάνει και τη μετατροπή της χώρας σε «μπανανία» – προτεκτοράτο με εργαζόμενους με εξευτελιστικούς μισθούς, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, πενιχρές συντάξεις και περιορισμένη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Δυόμιση χρόνια μετά την εγκαθίδρυση ΔΝΤ και Τρόικας το ρολόϊ της Ιστορίας γυρίζει στις μεταπολεμικές δεκαετίες, αφού η φτώχεια καλπάζει και η ανεργία ρημάζει τις ανθρώπινες ζωές, ενώ χιλιάδες νέοι τραβούν το δρόμο της μετανάστευσης. Την ίδια ώρα που οι μισές από τις μεγάλες επιχειρήσεις παρουσιάζονται κερδοφόρες για το 2011 (στοισεία της ICAP)! Από την πλευρά της η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει ότι «πρωταθλητές» στη φοροδιαφυγή είναι οι μικρομεσαίοι. «Σιωπά», όμως, για τη νόμιμη φοροαπαλλαγή και διαχρονική φοροδιαφυγή των εκατοντάδων δις από την οικονομική ελίτ που αποδεικνύεται από τις καταθέσεις στις τράπεζες του εξωτερικού. Είναι, μάλιστα, τόσο μεγάλη η κερδοσκοπική μανία και η υποτέλεια της ελληνικής αστικής τάξης που ακόμα και η Α. Μέρκελ δήλωσε ότι: «πολλοί πλούσιοι που έχουν ζήσει στην Ελλάδα μαζί με τα λεφτά τους έχουν εγκαταλείψει προ πολλού τη χώρα και δεν συνεισφέρουν το μερίδιό τους γιοα τη χώρα τους». (Από τον ημερήσιο τύπο, 18 – 9 – 12). Η ελπίδα πάντα υπάρχει και δεν είναι άλλη από τους κοινωνικούς αγώνες που αποτελούν την ατμομηχανή της ιστορικής εξέλιξης.

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ Από τον Γιώργο Κ. Καββαδία, εκπαιδευτικό – ερευνητή.http://gkavadias.blogspot.com Με περίσσιο θράσος ο Υπουργός -κατ΄ευφημισμόν- Υγείας, Α. Λυκουρέντζος χαρακτήρισε «τραμπούκους» τους συνταξιούχους που διεκδικούν το αυτονόητο. Αφού έχοντας πληρώσει μια ολόκληρη ζωή για την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη το σύστημα υγείας, βλέπουν να γκρεμίζεται πάνω στα κεφάλια τους και να απειλεί τη ζωή τους. Οι ασφαλισμενοι – όσοι και όσο μπορούν- καλούνται να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη και να πληρώσουν για φάρμακα και γιατρούς σε μια περίοδο που αιμορραγούν οικονομικά και που η φτώχεια και η ανεργία σκορπούν το θάνατο. Ο περιβόητος Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) αποδεικύεται ένα θνησιγενές τερατούργημα της ...αγέλης των λύκων που κυβερνά τη χώρα. «Καλύπτοντας» 9,5 εκατομμύρια ασφαλισμένους ξεκίνησε τη λειτουργία του από την αρχή του χρόνου με κρατική επιδότησηύψους 0,6% του ΑΕΠ, όταν τα προηγούμενα χρόνια η επιδότηση του ΙΚΑ με τους μισούς και λιγότερους ασφαλισμένους ήταν 1,4% του ΑΕΠ! Έτσι με τον κανονισμό παροχών του ΕΟΠΥΥ περιορίστηκαν δραματικά οι δωρεάν παροχές στο επίπεδο το ελάχιστου «βασικού πακέτου» με αποτέλεσμα δεκάδες εξετάσεις και εκατοντάδες φάρμακα να εξαιρεθούν από την κάλυψη των ασφαλιστικών ταμείων και το κόστος να πέφτει στις πλάτες των ασφαλισμένων. Παρόλα αυτά το έλλειμμα του ΕΟΠΥΥ ξεπερνά τα 2,5 δισ. Ευρώ.Είναι αξιοσημείωτο ότι μέχρι το τέλος Ιουλίου οι οφειλές προς τους ασφαλισμένους ξεπέρασαν τα 57 εκ. Ευρώ! Η κατάρρευση του συστήματος υγείας που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι έχει τις ρίζες της στη διαχρονική καταλήστευση των ταμείων των εργαζομένων προς όφελος του κεφαλαίου και στην πρόσφατη πολιτική των Μνημονίων που γκρεμίζει συνθέμελα το «κράτος – πρόνοιας». Από τα πρόσφατα στοιχεία προκύπτει ότι περίπου 12,5 δις ευρώ θα κοστίσει στα Ταμεία το «εθνοσωτήριο» «κούρεμα» του χρέους. Η «δημοσιονομική προσαρμογή στο υπουργείο Υγείας», έτσι λέγονται οι δραματικές περικοπές , ισοδυναμεί με «βόμβα μεγατόνων» στα θεμέλια του δημοσίου συστήματος υγείας. Η τρικομματική κυβέρνηση έχει αποφασίσει περικοπές δαπανών ύψους 1,3 δις. ευρώ για τη διετία 2013 – 14. Η πολιτική της υποχρηματοδότησης δυναμιτίζει τα θεμέλια του δημόσιου συστήματος υγείας, οδηγεί σε ασφυξία γιατρούς και φαρμακοποιούς, φέρνοντας σε απόγνωση τους εργαζόμενους. Η κατάσταση αναμένεται να επιδεινωθεί με τις επικείμενες περικοπές, έτσι που η κατάστασηνα θυμίζει τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Ήδη ολόκληρες περιοχές της χώρας είναι ακάλυπτες ή με υποτυπώδεις και ανεπαρκέστατες υπηρεσίες υγείας. Σε ό,τι αφορά τη νοσοκομειακή περίθαλψη, το μόνο που βλέπει κανείς είναι εγκατάλειψη και ελλείψεις σε προσωπικό, εργαστήρια, αναλώσιμα. Νοσοκομεία υποβαθμίζονται εν αναμονή συγχωνεύσεων – καταργήσεων, ενώ Κέντρα Υγείας και Ιατρεία καταργούνται. Την ίδια στιγμή σχεδιάζεται η κλιμακωτή συμμετοχή των ασθενών στα συνολικά έξοδα νοσηλείας έως και 50% κατά το πορτογαλλικό μοντέλο και η επιβολή ανώτατου ορίου, ενώ οι εισφορές των εργαζομένων για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που καταβάλλονται αδιάλειπτα και παραμένουν σε υψηλά επίπεδα. Μια τέτοια πολιτική μετρέπει την υγεία από κοινωνικό δικαίωμα και ανάγκη σε εμπόρευμα και ανοίγει το δρόμο για την ολοκληρωτική ιδιωτικοποίησή της.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ Από τον Γιώργο Κ. Καββαδία, εκπαιδευτικό – ερευνητή.http://gkavadias.blogspot.com Με ταχύτατους ρυθμούς προωθεί η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας τις διαδικασίες για την αξιολόγηση δασκάλων και καθηγητών. Σύμφωνα με την κυβερνητική πολιτική η αξιολόγηση είναι το μέσο για την ποιότητα της εκπαίδευσης που είναι και ο στόχος σύμφωνα με τις διακηρύξεις των τελευταίων κυβερνήσεων. Επικαλούνται την ποιότητα , ενώ ταυτόχρονα με την πολιτική τους ... κατεδαφίζουν το δημόσιο σχολείο. Ποια ποιότητα θα φέρει η αξιολόγηση σε ένα δημόσιο σχολείο με απίστευτες ελλείψεις εκπαιδευτικών, με υποσιτιζόμενους μαθητές, κακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς, χωρίς κρατική χρηματοδότηση που αναπαράγει τις κοινωνικές ανισότηττες και αδικίες; Την ώρα που οι συνταξιοδοτήσεις των εκπαιδευτικών ανέρχονται σε 5.000, οι προσλήψεις στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκαίδευση είναι μόλις 225!. Προ Μνημονίων οι προσλήψεις κυμαίνονταν από 6 έως 7 χιλιάδες. Το 2010 μειώθηκαν σε 2.850 και το 2011 μόλις 600! Ταυτόχρονα οι καταργήσεις σχολείων βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Με 1.100 περίπου σχολεία λιγότερα ξεκίνησε η σχολική χρονιά 2011/12 και έπεται συνέχεια . Σύμφωνα με τις πιο επιεικείς εκτιμήσεις κατά τον αγιασμό θα λείπουν 3.000 καθηγητές, ενώ στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση καταγράφονται 6.500 λειτουργικά κενά και αναμένεται να ξεπεράσουν τις 10.000. Την ίδια ώρα που τα σχολεία αδειάζουν από εκπαιδευτικούς, η χρηματοδότηση των λειτουργικών αναγκών περιορίζεται δραστικά και φορτώνεται στις πλάτες των γονιών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη δόση του 2012 ήταν μειωμένη κατά 33%, σε σύγκριση με την αντίστοιχη του 2011. Οι εκπαιδευτικοί προειδοποιούν πως θα βρεθούν σε αδυναμία να αγοράσουν το πετρέλαιο που απαιτείται για τη θέρμανση τον επόμενο χειμώνα. Οι πεμιχρές κρατικές δαπάνες για την εκπαίδευση είναι χρόνια πληγή. Την τελευταία δεκαπενταετία (1995-2010), κυμαίνονται μεταξύ 3,14 και 3,61 % του ΑΕΠ, ενώ την δεκαετία 1984-1994 κυμάνθηκαν από το 3,52 ως το 4,22 % του ΑΕΠ. Πέρυσι στον προϋπολογισμό του 2011, σημειώθηκε μείωση – ρεκόρ και για πρώτη φορά το ποσοστὀ των δαπανών διαμορφώθηκε κάτω από το 3% του ΑΕΠ και συγκεκριμένα στο 2,96%. Ακόμα πιο δραματική είναι η φετινή μείωση των δαπανών στο 2,75% του ΑΕΠ (ή 3,39 % στις δαπάνες του τακτικού προύπολογισμού). Με τις ευλογίες της Ε..Ε. και του ΔΝΤ στόχος είναι να μειωθούν μέχρι το 2015 στο 2,23 %. Συν τοις άλλοις όλα αυτά σημαίνουν οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών και όξυνση των κοινωνικών και εκπαιδευτικών ανισοτήτων. Πιο απλά υψηλότερα εμπόδια για τα παιδιά από τις φτωχότερες τάξεις και στρώματα. Έτσι ανοίγονται οι δρόμοι της απο-μόρφωσης και της εγκατάλειψης του δημόσιου σχολείου. Όλα αυτά τα μέτρα δεν εντάσσονται απλά σε μια λογική εξοικονόμησης πόρων. Αποτελούν την εξειδίκευση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης για ένα σχολείο φτηνό και πλήρως υποταγμένο στην αγορά. Ένα σχολείο που η «γνώση» από κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Την ώρα που με την πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης και κάτω από το βάρος των Μνημονίων αποδομείται το δημόσιο σχολείο προβάλλεται η αξιολόγηση ως το μαγικό ραβδί «για την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος και τη βελτίωση των ποιοτικών του στοιχείων» σύμφωνα με τις διακηρύξεις του Υπουργού Παιδείας. Ας αποτινάξουμε τη σκουριά των ψευδαισθήσεων. Η σχεδιαζόμενη διαδικασία αξιολόγησης των εκπαιδευτικών καταλήγει να είναι στα συγκεκριμένα σχολικά πλαίσια ένα μέσο πίεσης και ελέγχου του τρόπου εργασίας των κακοπληρωμένων και πολλαπλά επιβαρυμένων εκπαιδευτικών. Οι αποδοχές των εκπαιδευτικών ήταν πριν τις περικοπές οι μισές (50%) των ευρωπαίων συναδέλφων τους. Και οι περικοπές έχουν μειώσει τους μισθούς τους μέχρι και 40%!Χιλιάδες νέοι εκπαιδειτικοί αμείβονται από 300 έως 650 ευρώ! Η συρρίκνωση των πενιχρών αποδοχών των εκπαιδευτικών κάτω από τα όρια της φτώχειας είναι μια θλιβερή πραγματικότητα που υπονομεύει και τον παιδαγωγικό τους ρόλο. Εντάσσεται σε μια πολιτική απαξίωσής τους από την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Μια πολιτική που θέλει τον δάσκαλο φτωχό, άβουλο και υποταγμένο υπάλληλο. Σε καθεστώς μνημονίων, η αξιολόγηση μόνο ως διαδικασία νομιμοποίησης απολύσεων και στασιμότητας των εκπαιδευτικών μπορεί να λειτουργήσει. Είναι ο κεντρικός μηχανισμός για την υπονόμευση της μονιμότητας, την τρομοκράτηση και τις μαζικές απολύσεις. Πάνω από 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι θα απολυθούν μέχρι το 2015. Από την άλλη ο προσδιορισμός των «δεικτών ποιότητας» για την ποιότητα της σχολικής εκπαίδευσης» είναι προϊόν μιας τεχνοκρατικής και ακραίας οικονομίστικης αντίληψης για την εκπαίδευση. Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι από την επίσημη αξιολόγηση ουσιαστικά «αγνοούνται» ή καταγράφονται τυπικά οι αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο. Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός. «Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Παραλείπονται όλοι εκείνοι οι παράγοντες που οδηγούν στον Καιάδα της εγκατάλειψης του σχολείου και του αναλφαβητισμού.

ΒΑΡΒΑΡΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ Από τον Γιώργο Κ. Καββαδία, εκπαιδευτικό – ερευνητή.http://gkavadias.blogspot.com Όχι μόνο δεν ισχύει η ρήση ότι δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο, αλλά είναι τόσες πολλές και αποκαλυπτικές που μας προσγειώνουν ανώμαλα στην ελληνική πραγματικότητα διαλύοντας τις όποιες ψευδαισθήσεις τροφοδότησαν οι τελευταίες εκλογές. Εντυπωσιακή η υποκρισία και η υποκριτική των πολιτικών αρχηγών της συγκυβέρνησης με την εναλλαγή των ρόλων τους. Ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς από αντιμνημονιακός υπερασπίζεται την πολιτική της τρόϊκας και εμφανίζεται «βασιλικότερος του βασιλέως», ενώ ο Ε. Βενιζέλος «καταγγέλλει» νόσα υπέγραψε ως υπουργός Οικονομικών και ο Φ. Κουβέλης ζητά επιτάχυνση των ...μεταρρυθμίσεων. Η κρίση της κυρίαρχης πολιτικής και η πολιτική αγυρτεία έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Το ψέμα και η εξαπάτηση βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Η φούσκα της επαναδιαπραγμάτευσης και της απαγκίστρωσηςαπό το μνημόνιο έσκασε και αποδεικνύεται πολιτική απάτη ολκής. Στον άνεμο οι πρόσφατες προεκλογικές υποσχέσεις ότι δε θα περικοπούν μισθοί και συντάξεις. Οι κυβερνώντες χρησιμοποιούν τον λαϊκίστικο λόγο «περί σωτηρίας της Ελλάδας» ως φύλλο συκής για να καλύψουν την πιο βάρβαρη πολιτική. Όσο και αν αυτοπροβάλλονται ως «εθνοσωτήρες», αποδεικνύονται ολετήρες της πατρίδας και του λαού. Δεν αποτελεί ελαφρυντικό, αλλά είναι αλήθεια ότι η συγκυβέρνηση ακολουθεί μια πολιτική που απορρέει από τη δανειακή σύμβαση και τα μνημόνια. Μια πολιική απώλειας της Εθνικής Ανεξαρτησίας που συνοδεύεται με τη ραγδαία πτώχευση του λαού και την αρπαγή του εγχώριου πλούτου από τους ξένους δυνάστες, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή χαραμάδα εξόδου. Το τελευταίο επιβεβαιώνεται και από τις πρόσφατες αποκαλύψεις και την Έκθεση του ΔΝΤ ότι το πρόγραμμα που επιβλήθηκε στη χώρα ήταν εξαρχής καταδικασμένο σε αποτυχία και ωθούσε την Ελλάδα στην καταστροφή. Την ίδια ώρα τα σενάρια για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, οι ασκήσεις χρεοκοπίας, αλλά και τα σενάρια εξόδου από τη Ευρωζώνη δίνουν και παίρνουν. Σταθερά όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών βαπτίζουν την πολιτική τους ως «μεταρρυθμίσεις» με χίλια δυο επίθετα, όπως «διαρθρωτικές» και τόσα άλλα. Στην ουσία πρόκειται για ανατροπές κατακτήσεων και δικαιωμάτων των εργαζομένων προς όφελος των κοινωνικά δυνατών. Στο όνομα των αποκρατικοποιήσεων ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία με διαδικασίες fast – track. Το πάρτι των μεγάλων συμφερόντων με έπαθλο τη λεηλασία της χώρας μόλις ξεκίνησε με το ξεπούλημα του «υγιούς» κομματιού της Αγροτικής Τράπεζας έναντι πινακίου φακής, 95 εκατ. Ευρώ, όσο δηλαδή η αξία του ακινήτου του Τσίλερ που έχει στην κατοχή της η τράπεζα! Με την πολιτική των μεταρρυθμίσεων τα κοινωνικά δικαιώματα και αγαθά (Παιδεία, Υγεία, Ασφάλιση, κ.α.)μετρέπονται σε ατομική δυνατότητα στο πλαίσιο μιας αγοράς προϊόντων και υπηρεσιών με βάση το δόγμα όποιος έχει, μπορεί και αγοράζει, ενώ όποιος δεν έχει μπαίνει στο περιθώριο. Φορτώνονται τα βάρη της κρίσης «στα μόνιμα υποζύγια», στις πλάτες των λαϊκών τάξεων και στρωμάτων, με περικοπές μισθών , συντάξεων, επιδομάτων, άγρια φορολογία (από 1,1 δισεκατομμύριο ευρώ που ήταν πέρυσι οι πρόσθετοι φόροι θα φτάσουν φέτος τα 6,5 δισεκατομμύρια!) και την καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Αυτό είναι και το πραγματικό περιεχόμενο των «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» που οδηγεί σε μια πιο βίαιη αναδιανομή του πλούτου και εξαθλίωση των εργαζομένων και των μικρομεσαίων.

ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ Από τον Γιώργο Κ. Καββαδία, εκπαιδευτικό – ερευνητή.http://gkavadias.blogspot.com Μέρα με τη μέρα η εξάπλωση της φτώχειας και της ανεργίας παίρνει διαστάσεις ανθρωπιστικής κρίσης. Για εκατομμύρια εργαζόμενους και άνεργους το πρόβλημα της επιβίωσης παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Ήδη σύμφωνα με την Κομισιόν, το 68% των Ελλήνων ζει σε συνθήκες φτώχειας, καθώς έχει εισόδημα κάτω από το 60% του εθνικού μέσου όρου. Ταυτόχρονα 2,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι διαβιούν μεταξύ πλήρους επισφάλειας και ανεργίας, έναντι μόλις 1,7 που εργάζονται με πλήρη απασχόληση, αλλά και μειωμένους μισθούς. Οι άνεργοι ξεπέρασν τα 1.109.000 άτομα ή πσοστό 22,5 % και αξήθηκαν κατά περίπου 308.000 σε έναν μόλις χρόνο! Το ποσοστό ανεργίας για ηλικίες μέχρι 24 ετών εξακοντίστηκε στο 51,5 %! Πάννω από 1.400.000 άτομα προβλέπεται ότι θα μείνουν χωρίς δουλειά μέχρι το τέλος του χρόνου. Στο όνομα της «σωτηρίας της πατρίδας» ασκείται μια πολιτική που σπέρνει την απελπισία και τον θάνατο. Το «πεθαίνω σαν χώρα» είναι μια πραγματικότητα, αν σκεφτεί κανείς ότι αυξάνεται ραγδαία ο αριθμός των αυτοχειριών φέρνοντας την Ελλάδα για πρώτη φορά στις πρώτες θέσεις αυτού του φρικτού πίνακα με μέσο όρο δύο περίπου αυτοκτονίες τη μέρα!Οι δείκτες ανερίας και φτώχειας ευθύνονται για την «εθνική μας κατάθλιψη». Στα όρια της κατάθλιψης βρίσκεται το 70% των Ελλήνων στην παραγωγική ηλικία, όπως αποτυπώνεται σε έρευνα της Εταιρίας Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας. Μια ολόκληρη νέα γενιά νιώθει «άχρηστη» και σκέφτεται να ακολουθήσει το δρόμο της μετανάστευσης. Το 64% των Ελλήνων 15 – 35 ετών δηλώνει έτοιμο να εγκατασταθεί και να δουλέψει σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, σύμφωνα με έκθεση της Κομισιόν. Πίσω από τους αριθμούς και τα στεγνά στατιστικά στοιχεία που αρέσκονται στον δικό τους ψυχρό χορό βρίσκονται οι ψυχές των ανθρώπων που δίνουν καθημερινά τον αγώνα της επιβίωσης σε μια ανταγωνιστική, κανιβαλική κοινωνία. Γιατί η φτώχεια, η ανεγία, ο κοινωνικός αποκλεισμός δεν είναι φυσικά φαινόμενα, αλλά σύμφυτα χαρακτηριστικά της καπιταλιστικής κοινωνίας που έχει ως βάση το κέρδος και όχι τις ανάγκες των ανθρώπων. Φαινόμενα που οξύνονται από την κυρίαρχη πολιτική, την πολιτική των Μνημονίων και της λιτότητας χωρίς ημερομηνία λήξης. Είναι αυτή η πολιτική που υποκριτικά επικαλείται ότι «το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό» προκειμένου να καταστείλει με τον πιο βίαιο τρόπο τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων, όπως πρόσφατα στην «Χαλυβουργία» δείχνοντας ότι «ο νόμος και η τάξη» θα επιβληθούν δια πυρός και σιδήρου κάνοντας σκόνη και θρύψαλλα βασικά δικαιώματα και ελεθερίες, έτσι που ακόμα και η αστική δημοκρατία θα έχει τυπικό χαρακτήρα. Ποια είναι η λύση που προτείνει η τρικέφαλη κυβέρνηση; Να συνεχίσει την πιο βάρβαρη πολιτική που ασκήθηκε στη χώρα μεταπολεμικά. Σε συνθήκες που η ανεργία καλπάζει, η φτώχεια εξαπλώνεται, η Παιδεία, το δημόσιο σύστημα Υγείας και το κράτος Πρόνοιας καταρρέουν ετοιμάζει νέα αφαίμαξη των εισοδημάτων. Στα 11,6 δις της διετίας 2013 – 14 αθροίζονται τα τρία δις των συμπληρωματικών μέτρων του περασμένου Μαρτίου και τα δύο δις της λεγόμενης τρύπας του τρέχοντος κρατικού προϋπολογισμού. Σύνολο 16,6 δις τουλάχιστον. Φαίνεται, όμως, ότι οι κυβερνώντες «ξεχνούν» τη λαϊκή παροιμία ότι «όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες».

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ Από τον Γιώργο Κ. Καββαδία, εκπαιδευτικό – ερευνητή.http://gkavadias.blogspot.com Τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα την προηγούμενη εβδομάδα για τα ασφαλιστικά ταμεία σκιαγραφούν μια εφιαλτική εικόνα. Η κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος είναι προ των πυλών την ώρα που οι προγραμματικές εξαγγελίες της κυβέρνησης περιορίζονται σε μια γραφειοκρατική «αντιμετώπιση» του προβλήματος με ένα νέο γύρο ενοποιήσεων των ταμείων. Από τα στοχεία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπικού Κοινωνικής Πολιτικής (ΠΟΠΟΚΠ) προκύπτει ότι η συνέχιση παροχής της κοινωνικής ασφάλισης είναι προβληματική. Οι μεταβιβάσεις του προυπολογοισμού προς τα ταμεία εξαντλούνται μέχρι τον Σεπτέμβριο απορροφώντας τα προβλεπόμενα κονδύλια κρατικής χρηματοδότησης. Ήδη ο ΟΑΕΕ έχει λάβει το 71% των ετήσιων ενισχύσεων και το ΙΚΑ το 67%. Μόνο στους εν αναμονή συνταξιούχους τα Ταμεία οφείλουν περίπου 4 δις ευρώ. Θα πρέπει να τονιστεί ότι στο Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων (ΤΠΔΥ) η κατάσταση είναι τραγική και ουσιαστικά έχει κηρύξει στάση πληρωμών και δεν πληρώνει από τα χρήματα που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μια ολόκληρη ζωή πλήρωναν στα ταμεία τους. Εκκρεμούν οι αιτήσεις 52.000 υπαλλήλων που συνταξιοδοτήθηκαν και είναι άγνωστο πότε θα πάρουν το εφάπαξ. Τώρα το ταμείο δίνει το εφάπαξ όσων συνταξιοδοτήθηκαν προ διετίας, ενώ τα έσοδά του καλύπτουν 500 εφάπαξ το μήνα! Με αυτή την κατάσταση τα Ταμεία που έχουν ενταχθεί στον Ενιαίο Οργανισμό Παροχών Υγείας, τον περιβόητο ΕΟΠΥΥ (ΙΚΑ – ΟΑΕΕ – ΟΓΑ – ΟΠΑΔ – ΤΥΔΚΥ) έφτασαν μέσα σε λίγους μήνες λειτουργίας να οφείλουν 1,4 δις ευρώ, ενώ το έλλειμμα 4 δις ευρώ οδηγεί σε κατάρρευση. Με βάση τα στοιχεία 1,5 εκατομμύρια ασφαλισμένοι του Δημοσίου (ΟΠΑΔ) έχουν πληρώσει από την τσέπη τους δαπάνες υγείας και δεν τα έχουν πληρωθεί από το 2011. Η υγεία 9,5 εκατομμυρίων ασφαλισμένων απειλείται άμεσα. Μετά τη λαίλαπα δύο μνημονίων, πέντε συνολικά παρεμβάσεων μείωσης συντάξιμων αποδοχών (και αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης για τους νέους ασφαλισμένους) με το αναγκαστικό «κούρ(σ)εμα» τα ταμεία σπρώχνονται στον γκρεμό της χρεοκοπίας. Χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις επικαλούνταν τις «υψηλές συντάξεις», τις «πρόωρες συνταξιοδοτήσεις» και άλλα για να καλύψουν είναι τις εγκληματικές τους ευθύνες. Η αλήθεια είναι ότι η πολιτική των Μνημονίων ήταν μόνο η χαριστική βολή για τα ταμεία με αποτέλεσμα να μειώνονται δραστικά τα έσοδα της κοινωνικής ασφάλισης και να χάνουν περισσότερα από 15 δις. ευρώ το χρόνο! Από το «κούρεμα» των αποθεματικών που ήταν κατατεθειμένα στην Τράπεζα της Ελλάδος και αυτή τα επένδυε σε κρατικά ομόλογα, τα ταμεία έχασν 13 δις ευρώ. Άλλα 600 εκατ. Ευρώ ετήσια έσοδα απώλεσαν από τα τοκομερίδια. Η μείωση των μισθών και η αύξηση των ανέργων που μέχρι το τέλος του χρόνου θα ξεπεράσει το 1,4 εκ. ή 24% φτάνοντας στα επιπεδα του 1961, στερεί περίπου 4,5 δις σε ετήσια βάση. Ταυτόχρονα η διαρκής διόγκωση της εισφοροδιαφυγής και η «μαύρη» - ανασφάλιστη εργασία υπολογίζεατι ότι στερεί περί τα 6 δις το χρόνο. Η εισφοροδιαφυγή στην Ελλάδα εκτιμάται ότι έχει ξεπεράσει πλέον το 30% τη στιγμή που σε άλλες χώρες της Ευρώπης δεν υπερβαίνει το 5 – 10%. Το ίδιο το κράτος είναι ο μεγάλος οφειλέτης. Το Δημόσιο χρωστά σήμερα στα Ταμεία 12 δις. ευρώ! Βεβαίως τα προβλήματα των ασφαλιστικών ταμείων δεν είναι καινούργια κι ούτε προέκυψαν μόνο από τη χρηματοπιστωτική κρίση. Λεηλασία της ζωής κάθε εργαζομένου αλλά και μια ζωή λεηλασίας της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων από τις κυβερνήσεις θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πολιτική τους. Άλλωστε τα αποθεματικά των Ταμείων δημιουργήθηκαν από τον ιδρώτα των εργαζομένων για να εξασφαλίσουν τις κοινωνικοασφαλιστικές παροχές και όχι για να λεηλατούνται από τους εκάστοτε διαχειριστές. Πάνω από 70 δις. ευρώ ληστεύτηκαν από το 1950 ως το 1982, που τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων παρέμεναν υποχρεωτικά και ατόκως, με βάση τον νόμο 1611/1950 στην Τράπεζα της Ελλάδος. Χρησιμοποιήθηκαν για να χρηματοδοτηθεί η όποια καπιταλιστική ανάπτυξη, χαρίστηκαν τεράστια ποσά στους μεγαλοεπιχειρηματίες. Διαρκές είναι και το σκάνδαλο με την κακοδιαχείριση της ακίνητης περιουσίας των ταμείων, που εκχωρούνταν ή νοικιάζονταν αντί πινακίου φακής. Αλλά και πρόσφατα τα αποθεματικά χρησιμοποιήθηκαν ως «ζεστό χρήμα» για τον χρηματιστηριακό τζόγο και στο σκάνδαλο με τα «δομημένα ομόλογα». Μόνο τη διετία 2006- 07, η περιουσία των ασφαλιστικών φορέων μειώθηκε κατά 22% ή 6 δισ. ευρώ. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον νέο νόμο για το Ασφαλιστικό που κατεδαφίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων πιστοποιούν ότι είναι μεθοδευμένη η ληστεία και η χρεοκοπία των ταμείων. Με τις ευλογίες της τρόϊκα ανοίγει ο δρόμος για περικοπές στις συντάξεις κατά 25% μέχρι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, αλλά και στο εφάπαξ από 10% έως 30% τουλάχιστον. Με δεδομένη την κατεύθυνση των κυβερνήσεων στην Ε. Ε. ότι «το κράτος δεν θα εισφέρει στην ασφάλιση του μέλλοντος», επιδιώκεται να επιταχυνθεί η ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης. Τα ταμεία δε θα είχαν κανένα πρόβλημα εάν σταματούσε η κακοδιαχείριση και η λεηλασία από το κράτος. Εάν σταματούσε η εισφοροδιαφυγή, εάν έμπαινε φραγμός στη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, εάν ασφαλίζονταν όλοι οι μετανάστες εργαζόμενοι. Οι μόνοι που δεν ευθύνονται για το σημερινό τέλμα του ασφαλιστικού συστήματος είναι οι εργαζόμενοι. Γι’ αυτό και έχουν κάθε δικαίωμα και καθήκον να αγωνίζονταιγια τηνυπεράσπιση, αλλά και διεύρυνση των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων, για μια δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες.